Sunday, 23 October 2016

Απορίες

Ποιός ο λόγος να μην είμαστε ευτυχισμένοι; Γιατί τα κάνουμε όλα αυτά; Για ποιά εγκλήματα πληρώνουμε το τίμημα;

Μήπως γιατί δεν εκτιμήσαμε στιγμές στο παρελθόν; Μήπςω επειδή αφήσαμε το χρόνο να γλιστρίσει απο τα χέρια μας μέσα;
Μας έρχονται καλά πράγματα μπροστά μας αλλά πάντα κάτι γίνεται και δε μας αφήνει να τα χαρούμε. Το τίμημα μεγάλο για λίγα λεπτά χαράς...

Είναι τόσο σύνθετη η ζωή που δεν ξέρω καν αν αξίζει... Παραξενεύομαι.
Γιατί γίνονται όλα αυτά; Ποιος ο σκοπός; Ποιες είναι οι αξίες μας;


Δε θα με καταλάβεις ποτέ, γιατί ποτέ δε θα μπορέσεις να μπεις στο μυαλό μου. Σε αυτό τον ιστό αράχνης, όπου είναι όλα μπλεγμένα. Κι αυτο γιατί είναι απλά το φυσιολογικό. Δεν είσαι εγώ, δεν είμαι εσύ.

Θέλω πάλι να τα παρατήσω όλα.
Γαμημένο συναίσθημα που με τραβάει κάτω.

Φοβάμαι ρε γαμώ το. Και δε θα μεγαλώσω ποτέ μου.

Thursday, 6 October 2016

Διπλοδεσίματα

  Αηδιασμένη, απηυδισμένη, αγανακτισμένη και δεμένη εδώ. Σχεδόν μόνιμα.
   Επιλογές και μονόδρομοι συνθέτουν την καθημερινότητά μου. Βαρετή ή μη.
   Νιώθω μπλεγμένη, μπερδεμένη και ενίοτε φοβισμένη. Πόσο κουράγιο; Τι αντοχές;
   Οι μέρες περνούν ενοχλητικά επαναλαμβανόμενες. Ίδιο μοτίβο, ίδια συναισθήματα. Ένοχη.
   Εικόνες, σφίξιμο ψυχής, αγανάκτηση, αλυσοδέσιμο. Μέχρι να λιώσει κανείς υπογείως.

   Άχρηστη. Αυτό είμαι.


Tuesday, 4 October 2016

facebook closed

   Αυτός ο μήνας είναι αφιερωμένος στην πτυχιακή μου. Ως εκ τούτου, έχω κατεβάσει το προφίλ μου στο facebook.

   Όχι, δεν είναι ακριβώς αυτός ο λόγος. Είναι και το ότι έχω σιχαθεί ενα συνοθύλευμα υποκρισίας, αδιαφορίας, υπερπληροφόρησης για σημαντικά αλλά και ασήμαντα πράματα, υπερβολικών ενημερώσεων και ανούσιων σχολιασμών ιδιωτικών η δημοσίων στιγμών.

  Με άγχωνε η εξάρτησή μου από αυτή την πλατφόρμα. Αισθάνθηκα υπερ-καταιγισμό προσκλήσεων σε εκδηλώσεις, ακόμα κι αν δεν είχα υποχρέωση να παρεβρεθώ. Επίσης, θεωρώ οτι χαράμισα πολύ απο το χρόνο μου για να συνομιλώ με άτομα με τα οποία υπήρχε μια ανούσια επανάληψη φράσεων και μοτίβων.

   Δε θα λείψω σε κανέναν. Διότι όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά, ξέρουν να κρατούν επαφή και δε θα προσφέρουν φειδωλά κάποια λεπτά του χρόνου τους.-

edit: τελικά δεν είναι η χιλιομετρική απόσταση το πρόβλημα, μα η απροθυμία. Και δυστυχώς επιβεβαιώνομαι για πολλοστή φορά.