Thursday, 18 May 2017

"Σε περίπτωση πυρκαϊάς"

   Για απόψε σας έχω τις τελευταίες σειρές απο το "Σε περίπτωση πυρκαϊάς" του Πέτρου Μαρτινίδη, μιας και πέρασα τη μέρα μου μελετώντας:

"Όταν τίποτα το σημαντικό δε διακυβέυεται πλέον, οποιαδήποτε ενέργεια - και η πιο λανθασμένη και η πιο φορτισμένη και η πιο μάταιη- είναι προτιμότερη απο την απάθεια, όπως έλεγα και στην αρχή."

[Αξίζει να διαβαστεί. ]


Κι επίσης, ο Garfield στην προηγούμενη ανάρτηση είχε απόλυτο δίκαιο! 

Saturday, 13 May 2017

Wednesday, 10 May 2017

Για τη Ζένια

Δε θα γίνω εγώ μιαν Ισαβέλλα Ντάντου ψυχή μου. . .
Αρνούμαι! (αναφωνώ καθώς πετάω την εσάρπα πάνω απο τον αριστερό ώμο με νεύρο και στρίβω σαν πρωταγωνίστρια της "Λάμψης").


(ΥΓ1 :από δω και πέρα δηλαδή...)
(ΥΓ2: στο "Ντάντου" θέλω ύφος, το "τ" να ξεχωρίζει ως nt και όχι ως d!)

Η παραφροσύνη του ρομαντισμού- για τη Μαργαρίτα

Παράφρων ο έρωτας καρδιά μου... Πόσο πολύ μοιάζεις με τον Φάουστ τελικά; Πουλημένη η ψυχή στο διάβολο κι ο έρωτας κοστίζει τη ζωή ενός ατόμου που υποφέρει.

Θλίψη. Δράμα.

Και λίγο πριν την εκτέλεση, έρχεται ο κανακάρης ως απο μηχανής θεός, να σώσει το τομάρι της δολοφόνου. Μα είναι πλέον τελειωμένη υπόθεση.
Κι αυτό το φιλί που αποζητά η τρελαμένη Μαργαρίτα, πόση ομοιότητα θα είχε με το φιλί του Ιούδα αντί για το φιλημα ενός εραστή, αν τελικά της το έδινε;

Καλύτερα που έγινε έτσι Μαργαρίτα, πληγωμένο μου πουλί. Αυτός που αναζητάς, δεν είναι ο ίδιος με αυτόν για τον οποίο σκότωσες το σπλάχνο σου.
Διάολε!

Ω προδοσία της αμαρτάνουσας.

Ας εβρεις εκπλήρωση του ονείρου σου εκεί στα ουράνια που αναπαύεται και παίζει η ψυχή σου.

Monday, 8 May 2017

Karma

F*cking Bitch! 

Μάτια που δε βλέπονται...λησμονιούνται τελικά;

   Η λαική σοφία λέει πως "μάτια που δε βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται". Τότε εγώ γιατί δεν ξέχασα εκείνο το κορίτσι;

   Τι πάει να πει γρήγορα; Πόσο κρατάει ο χρόνος και πόσο αντέχουν οι αναμνήσεις; Τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε ένα χρόνο και τι πρέπει να αφήσουμε πίσω ή να βγάλουμε απο το νου μας; Διαγράφονται οι αναμνήσεις ή μονάχα θάβονται;
   Αν σε μισούσα, θα ήταν ευκολότερο; Ή θα μου άνοιγαν περισσότερες πληγές;

   Ξέρεις, ούτε εκείνο το ψηλό αγόρι κατάφερα να βγάλω απο το νου πια. Δε μιλάω γι αυτό, δεν το σκέφτομαι και δε με απασχολεί, όμως το μυαλό θυμάται. Και για να πω την αλήθεια, θυμάται και το σώμα, καθώς μέτρησα αμέτρητες φορές χαραγματιές επάνω του.


   Ζένια, σε ευχαριστώ από την καρδιά μου για τις τελευταίες μέρες. Μου έχεις στείλει άθελά σου εκτός απο τη σκέψη σου, κι ένα κομμάτι της καρδιάς σου, που κρατάω κοντά στο δικό μου. Βλέπεις, Ζένια μου, μπορεί εγώ να ήμουν πάντα λίγο πιο μπροστά σε κάποιες σκέψεις, αλλά στις πράξεις πάντα βιαζόμουν. Βιαζόμουν για να μάθω, γιατί ένιωθα να είμαι πίσω. Κι έτσι κομματιάστηκα αρκετές φορές. Μαθαίνω τώρα, πως η καρδιά κομματιάζεται και δε μπορώ να τη συναρμολογήσω όσα κομμάτια σου κι αν μου δώσεις. Σοφία μόνο μπορώ να χρησιμοποιήσω για ασπίδα. Εκείνη τη σοφία που μου άπλωνες, μα φάνηκα αλλαζονική και εγωίστρια, υποθέτωντας οτι τα ξέρω όλα. Είμαστε εν τέλη αντίθετες ή μονάχα διαφορετικές;

   Θα μάθω Ζένια μου, ξανά. Δε χάθηκε ο κόσμος. Εσύ η ίδια υπήρξες και υπάρχεις ένα ανεξάντλητο βιβλίο γνώσεων, ίσως σχολείο ολόκληρο, αφού ένα βιβλίο δεν αρκεί για να καλύψει όλες εκείνες τις πτυχές που έχουμε αγγίξει μαζί.

   "Το άπειρο...", αυτό μας μένει.

   Κι ο μικρός πρίγκιπας θα μεγαλώσει, δε θα παραμείνει για πάντα παιδί, καθώς πρέπει να γίνει βασιλιάς. Αρκεί να του μείνει έκταση να έχει για βασίλειο. Κι ο πήτερ παν; Για πάντα παιδί. Ξέρεις γιατί; Γιατί οι μεγάλοι πληγώνουν και πληγώνονται. Είχα πάντα μια αποστροφή και για τους δύο, αλλά σεβόμουν το δικό σου γούστο. Η αποστροφή μου ήταν μάλλον ζήλεια, που αυτοί μπορούν, ενώ εγώ όχι. Τους ξεπέρασες κι εσύ τώρα θαρρώ. Θα τους κρατήσεις παραμύθια για τα δικά σου (υιοθετημένα) παιδιά. Να μην ξεχάσεις μόνο να τους μεταφέρεις ξανά πίσω στην πραγματικότητα. Να μη ζουν σε ένα παραμύθι και συγκρουστούν απότομα στον τοίχο της πραγματικότητας. Γιατί εσύ μετά σα μάνα, θα πονάς περισσότερο. Πιστεύω...


Λειβαδίτης...
Από τους αγαπημένους σου αν δεν κάνω λάθος. Αναφέρει τη συγχώρεση που πολλοί πιστεύουν είναι το κλειδί για μια ήσυχη συνείδηση. Και ξέρεις, εγώ έχω έναν απεριόριστο αριθμό συγχωρέσεων προς το ίδιο άτομο. Είναι αυτό που με κάνει να αναρωτιέμαι αν αξίζει και τι.

Αλλά ξέρεις που έκανα λάθος;
Στο κομμάτι που αφορά τη συγχώρεση του ίδιου μου του εαυτού. Κι υπήρξε μια χρονική στιγμή που το κατάφερα, με συγχώρεσα, είδα φως και συνέχισα τη ζωή μου πιο ανάλαφρη. Αλλά έχουμε επαναλάβει άπειρες φορές οτι η ζωή θέλει μάχες και πως όσο κι αν τη λατρεύεις, αυτή η σταθερότητα αγάπη μου δεν υπάρχει. Κι έτσι, υπάρχουν τώρα άλλα πράγματα για τα οποία πρέπει να με συγχωρέσω, και θα υπάρξουν κι άλλα. Σαν την εξομολόγηση και την άφεση αμαρτιών περίπου. Ή το καθάρισμα του υπολογιστή απο ιούς. Χρειάζεται να το κάνεις τακτικά.


Θα επανέλθω,
Άννα Μαρία

Sunday, 7 May 2017

Timing.

I can feel how you felt with me, but now it is quite late...


If only I had this kind of knowledge a bit earlier, I wouldn't have been so anxious. I wouldn't be so nervous and I would be an adult earlier. But, maybe this is my time to become a real adult and stand on my own feet.


From time to time, there is a need to break the chains and set yourself free.

And as a Greek woman with an ancient name told me few moonths ago, the key is to know oneself.
End of period.

Η νύχτα είναι μοιραία~ κεφάλαιο Αλέξανδρος

  Τρίγύρισαν σε διάφορα μπαράκια της περιοχής, πίνοντας και γελώντας. Η Άννα, ζαλισμένη απο τα ποτά, ζήτησε απο τον Αλέξανδρο να περπατήσουν λιγάκι πριν μπουν στο επόμενο. Στο δρόμο, ο Αλέξανδρος την πείραζε και της έλεγε ιστορίες με την αδερφή του, Ελένη.  Ζαλισμένοι όπως είναι απο τα ποτά, κάθονται σε ένα παγκάκι να ξαποστάσουν.
   Τα μάτια του Αλέξανδρου δε μπορούσαν να αντισταθούν στη θέα της Άννας. Κάθε φορά που εκείνη γελούσε, αυτός ένιωθε οτι πετύχαινε το στόχο του. Αισθανόταν ότι καταφέρνει αυτό που θα του έδινε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής του στην παρούσα φάση. Ήταν κυριευμένος, γοητευμένος απο τις κινήσεις της. Ήθελε να τη φιλήσει, να την κάνει δική του. Και το μετά, δεν είχε καμία σημασία γι' αυτόν. Όμως, δεν αποπειράθηκε.
   Πολύ αργότερα, κατέληξαν στο σπίτι της, με σκοπό να δοκιμάσουν το κρασί που είχε προσφέρει ο Αλέξανδρος στην Άννα. Τότε, κι αφού ο πάγος μεταξύ τους όχι απλώς είχε σπάσει, αλλά είχε γίνει νερό και είχε ήδη εξατμιστεί, ο Αλέξανδρος έκανε μια κίνηση να την πλησιάσει στον καναπέ. Προς έκπληξή του, εκείνη απέφυγε. Συναισθήματα απόρριψης τον κυρίευσαν αλλά θεώρησε οτι έπρεπε απλώς να προσπαθήσει λίγο περισσότερο για να την κατακτήσει. Νόμισε, οτι το έπαιζε δύσκολη. Δοκίμασε, λοιπόν, πάλι.
   Τότε η Άννα, με χαμόγελο κι ευγένεια του είπε:
-Είχα ένα πολύ όμορφο βράδυ, ας μην το χαλάσουμε.

Δεν πήρε άλλη απάντηση, παρα μόνο το χαμόγελο του. Ντράπηκε, αλλά ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να σεβαστεί την επιθυμία της κρατώντας κάποιο επίπεδο. Λίγο αργότερα, αποχώρησε όμορφα. 

Thursday, 4 May 2017

My epitome

   Preparing my bag for work: I usually get some kind of food at the office, even though I can make it with just coffee through the morning. So, I was checking my empty food cabinet. I got somehow dissappointed and I proceeded to the clothing selection. At this point, I see fruits inside a plastic bag on the fridge. So, I tell to myself:
"I m so thoughtful of myself! Thank me!".

True story.

Monday, 1 May 2017

Befikre




One of the best movies I 've ever watch. It s Bollywood production but looks nothing like one!
I 've enjoyed every minute and this track is amazing!!