Tuesday, 20 June 2017

Bachelor




I am away of my blog, because I am in constant studying about my thesis consulting with my supervisor and not only.


I m gonna finally get my BACHELOR!

My subject is sooooo interesting....




Sunday, 4 June 2017

Τα τελευταία 5 χρόνια και οι επόμενοι μήνες.

   Στις 25 Μαΐου 2012 έκανα την πρώτη μου ανάρτηση σε αυτό το blog. Παλιότερα είχα ένα άλλο, όμως ο κύκλος του έκλεισε, απότομα και λίγο άδικα, γι αυτό και μήνες αργότερα -ίσως χρόνια- δημιούργησα αυτό. Υφίσταμαι στη μπλογκ-ο-σφαιρα απο το 2008 με αυτά και με 'κείνα. Σε πρόσφατη μου συζήτηση, έτυχε να χρειαστεί να αναλογιστώ τι έχω κάνει την τελευταία 5ετία [Χιούμορ: "Τι έκανα για πάρτη μου- Μαρινέλα"]. Σαν απολογισμός της ταχύτητας του χρόνου.









   Είχα διαβάσει πριν πολύ καιρό το παραπάνω που φημολογείται οτι το είπε ο Βασίλης ο Πύλης -σε ελεύθερη μετάφραση-, όμως ειλικρινά βαριέμαι άπειρα να κάτσω να ψάξω αν ισχύει. Και στην τελική τι να κάνω; Να του τηλεφωνήσω; [Τηλεφώνησέ μου- Καρράς: "έγινε Βασίλη-Πύλη μου, όταν νιώσω μοναχή μου, θα σε πάρω! Θύμισε μου μονάχα τι ψηφία βάζω μπροστά!"]




   Τελοσπάντων, σας έλεγα οτι κάνω έναν απολογισμό. Η διάρκεια της ζωής μου δεν είναι μεγάλη. Δεν είμαι τίποτα 80-90 χρονών γιαγιάκα ("χρυσή μου...") για να κοιτάξω πίσω και να δω τα λάθη και τα πάθη μου, αλλά ήταν καλό για να μου δώσω ένα booster (κι έναν rooster...) σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου [μερικές εβδομάδες νωρίτερα, αλλά δεν έχει σημασία το ακριβές "πότε"].




   Λοιπόν, πάμε να δούμε τη λίστα, φυσικά αποφεύγοντας τη δημοσιοποίηση πολλών πραγμάτων:
  1. Πήρα το proficiency (ξεγραμμένο το είχα να πω την αλήθεια).
  2. Απέκτησα δίπλωμα οδήγησης (έχω οδηγήσει και γουρούνα[!])
  3. Πήγα εράσμους κι έτσι εκπλήρωσα όνειρο ζωής [under construction].
  4. Γύρισα απίθανα μέρη στην Ελλάδα λόγω δουλειάς και διακοπών (μόνο η Πελοπόννησος μένει ρε γαμώ το). 
  5. Ταξίδεψα στην Ιταλία, στην Τσεχιά, στην Πολωνία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στη Σερβία και ακολούθησα το μεγάλο μου πόθο, τα ταξίδια (σε παρελθοντικό χρόνο έχω πατήσει σε Βουλγαρία και Τουρκία, απο δύο φορές). 
  6. Σύμφωνα με το παραπάνω γνώρισα ένα σωρό κόσμο. Ακόμα κι αν δεν έχω πλέον επαφές.
  7. Έκανα φίλους. Και εχθρούς (good job).
  8. Δούλεψα σε διάφορες δουλειές (δε θα επεκταθώ)
  9. Έμαθα τάνγκο (δεν είναι οτι το κατέκτησα πλήρως, αλλά κι αν σταματούσα τώρα τα μαθήματα, ένα επίπεδο για ένα τάνγκο σαλονιού, τι στο καλό, το 'χω)
  10. Δοκίμασα cross-country ski -και ξέρω το αποτέλεσμα! (δες το επόμενο)
  11. Ράγισα δυο κόκκαλα (μεγάλα μαθήματα) και επισκέφθηκα άπειρες φορές νοσοκομεία, είτε για μένα είτε για τη μάνα μου. Σχολείο ζωής (με αποτέλεσμα να φοβάμαι λιγότερο τους γιατρούς). 
  12. Πληγώθηκα άπειρα απο ανθρώπους, αλλά κοίτα ειρωνεία: Ζω! Το ίδιο ισχύει και για το επόμενο.
  13. Έχασα τον αδερφό μου. 
  14. Επιτέλους (δηλαδή, επιτέλους, ξαναλέω), πέρασε η φάση της teenager και έχω έναν κατάλληλο ρουχισμό. Δεν είμαι μοντέλα δηλαδή (μετριοφροσύνες), αλλά έχω πιο νορμάλ ντύσιμο.
  15. Έμαθα λίγα Τσέχικα και έχω προσθέσει μερικές λέξεις/φράσεις ιταλικών, ινδικών, γερμανικών και ίσως τούρκικων στο λεξικό του μυαλού μου. Καλό σαν αρχή.
  16. Πάχυνα και αδυνατίσα. Χ2 μάλιστα.
  17. Έμαθα βασικά πράγματα για το καράτε (σιγά μην πω οτι ξέρω αυτοάμυνα. Να τρέχω ξέρω και να ουρλιάζω αμα λάχει!). Είχα ασχοληθεί κατά καιρούς και με kick-boxing & taekwondo [απο περιέργεια; ]
  18. Έμαθα να παίζω ρακέτες παραλίας (πολύς ελεύθερος χρόνος σαν φοιτητές.... ) και πλέον αποφεύγω τα προιόντα του Jumbo [πήρα επαγγελματική ρακέτα αργότερα, το ψώνιο, για να ενοχλώ σε επαγγελματικό βαθμό πλέον! Η Ρόδος φταίει, όχι εγώ].
  19. Εκτός του παραπάνω ενοχλητικού σπορ, παίζω και κάνω κόλπα με το φρίσμπι. Το youtube φταίει και η άπλα της Θέρμης... Εδώ στο Λίμπερετς, βέβαια, βρήκα άτομα που είναι προφεσιοναλς λέμε [το ανέφερα για να σταματήσετε να κοροιδεύετε εμένα].
  20. Έχω ένα blog, συνεχές. 
  21. Αγόρασα smartophone - ποια, εγώ-. Κι έχω λάπτοπ (το θεωρούσα παλιά κάτι ...ιδιαίτερο!)
  22. Παιρνω πτυχίο (Θεού και καθηγητών θελόντων.)
  23. Πήρα ήδη ένα πτυχίο (ονυχοπλαστικής και μαλακίες τούμπανα).
  24. Τα βγάζω πέρα 14 μήνες τώρα σε μια ξένη νοοτροπία, που μάλιστα δε μιλάνε αγγλικά σε γενικές γραμμές -adaptation. Bonus point: χτίζω φήμη κι εξελίσσομαι. 
  25. Τα έβγαλα πέρα με 10 διαφορετικούς συγκατοίκους, ενίοτε στο ίδιο δωμάτιο κι ενίοτε σε ίδιο σπίτι. 
  26. Επίσης, μετακόμισα αρκετές φορές (ακόμα και με τους γονείς μου βασικά, αλλά δεν ανήκει στην 5ετία).
  27. Έμαθα να μαγειρεύω πολλά και διάφορα (γαμάει και δέρνει η μαγειρική μου ενημερωτικά ). Για να το γενικεύσω, ήρθα πιο κοντά σε διαφορετικές κουλτούρες, και γουστάρω άπειρα!
  28. Έγραψα ένα κάρο γράμματα σε φίλες και φίλους (βάλε κάτω πόσες ώρες συγγραφής πέρασαν)
  29. Έχω προχωρήσει το "γείτονα" και έχω ξεκινήσει τη "μοιραία νύχτα". Μπορεί κάποτε να τα τελειώσω, ξερω΄γω (με το ανάλογο, αδιάφορο ύφος μου το "ξερω'γω"). 
  30. Βρήκα, έμαθα και τραγούδησα πλήθος κομματιών σε διάφορες γλώσσες. Πήγα σε live συναυλίες (Sabaton και όχι μόνο) και επίσης κέρδισα διαγωνισμό καραόκε [ήταν unexpected, δεν ήταν;; ]
  31. Έβαψα το δωμάτιο της βιβλιοθήκης που σας έδειξα [κάνω στροφή στην καριέρα μου].
  32. Έχω κάνει μια πολύ σημαντική έρευνα για την πτυχιακή μου. Κι ας παν να λένε για λάθη. Μην σκεφτώ να τη δημοσιεύσω αργότερα;; 
  33. Ασχολούμαι με οικονομικά και διαχειρίζομαι πλήθος ατόμων (what??). Το τμήμα μου ανήκει στη σχολή διοίκησης και οικονομίας. Επεκτεινόμαστε σε μάρκετινγ, μανατζμεντ και οικονομικούς τομείς, ρωτήστε με. 
  34. Πολύ σημαντικό: Είμαι πιο κοντά στο να ξέρω ποια είμαι και τι θέλω. Έχω σταματήσει να γκρινιάζω. Σοβαρολογώ.
  35. Έχω γνωρίσει άπειρο κόσμο κι έχω αποκλείσει/απομακρύνει διάφορα άτομα που δηλητηρίαζαν την καθημερινότητα μου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Βέβαια, είναι μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ.
  36. Η ζήλεια μου προς το ίδιο φύλο, έχει μειωθεί ταμάλα. Τι με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι; Έχω πολύ σημαντικά σχέδια για να ασχοληθώ.
  37. Αρκετά άτομα γύρω μου προσπαθούσαν για χρόνια να μου μάθουν να λέω "άντε γαμήσου" και να το εννοώ. Ε, μπράβο μας, το πετυχαίνω σιγά σιγά.
  38. Πολύ σημαντικό είναι οτι έμαθα να διαχειρίζομαι λίγο καλύτερα το "one at a time" και πως οι πυραμίδες δε χτίστηκαν εν μέσω μίας και μόνο νυκτός. 
  39. Ξέρω πως είναι να ζεις με junk food για βδομάδες (πατατάκια, πίτσες, κριτσίνια και ενίοτε άδειο στομάχι).
  40. Πήρα μέρος σε ένα συνέδριο του κλάδου μου και σε μια διοργάνωση στην οποία ήμουν συνυπεύθυνη και έμαθα πως λειρουργούν άλλοι οργανισμοί/πανεπιστήμια.
  41. Είχα τεράστια ευκαιρία να συγκρίνω το ΑΤΕΙΘ με το TUL και άλλα πανεπιστήμια του εξωτερικού και πιστέψτε με, αν αρχίσω, η λίστα θα είναι τεράστια με συν και πλην που μάλλον θα είναι ίσα για όλους. Μακάρι να το εκτιμούσαμε λίγο παραπάνω αυτό το γεγονός.
Η λίστα είχε καμια 10αριά ακόμα πράγματα τα οποία ανήκουν σε προσωπική σφαίρα (τύπου: δε λήστεψα τράπεζα, δε σκότωσα άτομα κλπ [πλάκα κάνω ρε!]). Όμως, θα τα κρατήσω για μένα.


   Επίσης, πρόσφατα είχα μια επαγγελματική πρόταση απο ένα πανεπιστήμιο ("πανεπιστημιάρα" είναι, αλλά δε στέκει γραμματικά) της Τουρκίας. Χμμ....

   Κι έχω αρχίσει να μιλάω για το Erasmus+ (τι δι@λο supervisor είμαι άλλωστε?). Μπορώ να αναλάβω να κάνω παρουσίαση ενός θέματος on the spot, πράγμα που χρειάστηκε να γίνει πρόσφατα, καθώς οι συνάδελφοί μου δεν με είχαν ενημερώσει για μια παρουσίαση κι όμως κατά κοινή ομολογία όλων των συμμετεχόντων, ήταν η καλύτερη παρουσίαση ( αλλά και speech σε άλλη φάση) ανάμεσα σε όλες. Σημείωση: ούτε slides δεν είχα! (ουπς!) Μάλλον η συγγραφέας μέσα μου διαπρέπει.
  Και τέλος, είμαι για αρκετούς γύρω μου το άτομο που μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Τι εννοώ; Αρχικά ότι είμαι υπεύθυνη και μπορώ να φέρω σε πέρας διάφορα καθήκοντα, γι αυτό και με υπολογίζουν σε όλα. Σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται να δώσω έγκριση για να προχωρήσουν κάποιες διαδικασίες. Έπειτα, υπάρχει πολύς κόσμος που εκτιμάει, θαυμάζει και στηρίζει την προσπάθεια που κάνω στο εξωτερικό.  Έχω faith.


   Κι είναι αλήθεια, οτι για τα 24 μου, επιτέλους νιώθω οτι φέρνω σιγά σιγά τον κόσμο τούμπα. Στο προσεχές διάστημα (δε μπορώ να ορίσω χρονοδιάγραμμα δυστυχώς), θέλω να καταφέρω τα παρακάτω:

  1. Θέλω να πάρω δίπλωμα μηχανής μεγάλου κυβισμού.
  2. Θα προσπαθήσω να ελέγξω το άγχος μου και κάποιους φόβους.
  3. Έχω στόχο να πάρω κάποια βεβαίωση-πτυχίο γλώσσας πρώτα στα Τσέχικα (είπα πρώτα, αλλά ποτέ δεν ξες τελικά τι ξημερώνει. Έχω μερικές ακόμα γλώσσες κατα νου, χιχι!)
  4. Σοκαριστικό είναι το γεγονός της αναζήτησης μεταπτυχιακού. Αναμείνατε για την επόμενη χρονιά (ένα τη φορά).
  5. Σε πολύ μετέπειτα χρόνο, θα ήθελα να εκπληρώσω δύο απο τα παιδικά μου όνειρα, τα οποία δεν είναι και τόσο σημαντικά, αλλά επιμένουν να επανέρχονται μια στις τόσες: Πτώση με αλεξίπτωτο (ίσως να δοκιμάσω πρώτα αυτό το πράγμα στη θάλασσα, που σε σέρνει μια βάρκα) και να πιλοτάρω ελικόπτερο και κάποιο μεγάλο θαλάσσιο σκάφος [δεν εννοώ jet ski προφανώς] (λες να μου αρέσει να οδηγάω μεγάλα και περίεργα οχήματα; Έχω σκεφτεί και φορτηγό, αλλά στάσου, πόσα δηλαδη; ). Είναι αλήθεια οτι σαγηνεύομαι στην ιδέα του ελικοπτέρου.

   Θα ήθελα να επικεντρωθώ τελείως στην προσωπική ανάπτυξη κι εξέλιξη, με κάθε τροπο: γνώσεις, μουσική, διαπροσωπικές σχέσεις, ταξίδια, κουλτούρες, γλώσσες.  Αυτό ήθελα πάντα, αλλά ο φόβος με κρατούσε παράλυτη. Έμαθα, βέβαια εν καιρώ -και ακόμα το παλεύω-, οτι ο φόβος είναι μέσα μας. Είναι το "εγώ" και τα "αν". Βεβαίως και θα έχει κανείς plan B αλλά δε μπορείς να προχωράς μόνο με plan B. Γιατί κάποια στιγμή θα απομακρυνθείς πολύ απο το πρώτο μεγάλο πλάνο. Και σε αυτό τον κόσμο, αξίζει να βασανιστείς για να επιτύχεις κάτι μεγάλο. Για σένα.


Κλείνω με το παρακάτω εμπορικό τραγουδάκι, που όμως μου έφτιαχνε τη διάθεση για αρκετό καιρό:
Το καλύτερο σημείο ειναι στο 02:01- 02:11, η φωνάρα του έχει παίξει σε repeat μερικές δεκάδες φορές, όπως και στο κλείσιμο [ 03:25 ].
Φιλούρες.

Thursday, 25 May 2017

Emergency room

   Time goes slowly as I see your car colliding with the other coming. I am screaming. This is not happening.
   Flames and dust everywhere and the only memory I have after the arrival of the ambulance, is you, covered in blood and me, somewhere near, as an ethereal existance... Like a ghost or someone who is just heading to the other side...
   I am not alive anymore while the doctors are taking you for the operation.

   Fifteen fucking hours past and I had been only sitting, looking on an empty wall. I have no idea if I passed out in between. The moment of the accident is playing on the repeat in my mind again and again. I cannot cry anymore, I am dry, I have a headache and my soul is in pain. What could have I done to just change the situation? What can I do to help you now?
  Are you in pain? Do you feel anything? Are you even alive, or am I waiting for the bad news only? Are you able to think, are you having hallucinations?
   A nurse is approaching me. You are bleeding excessively and you need blood donors.
  "GET MINE!", I shout. We have the same type of blood. We always looked alike in so many things. That's one more.
   "Miss, you are unable right now. Please, get some proper rest and come back. Then you will be able to donate.", she replies.
   "He is dying, I cannot leave! Do you understand?", I ask but I m not in a mind state to understand her.
   "If you donate now, you will faint!", she exclaims.
   "I don't fucking care!", I am crying. Being polite, is not any of my options.
   "We are doing our best, please, find someone who is able to donate", she insists and she leaves.

I am lost in space. You have noone else around but me. You have lost your parents since childhood. I am the only one here for you. And I am paralyzed. I am not allowed to give you my blood. F@ck.

I visit the bathroom, throw cold water on my face and I try to seem fresh as much as I can. I am shaking though. But, I sneak in the room of donations, acting like I just came. The tears in my eyes are obvious. I fill in the papers and the nurse is asking my medical background. She notices I m shaking and before I give the first drop for the test, she is asking if I have eaten or gotten enough sleep. I m struggling to remain calm as she is measuring my blood pressure and she is tells me I am too upset to proceed to the donation.
I tell her I ll be back and I m going for a walk around the building. Deep breaths. I am thinking of some nice places, but for God sake, you are there as well. Tears again. I m crying vividly, but then I m concentrating in your hug. You need me now more than ever. So do I. I want you back. Alive and smiling. I m struggling to get my mind away, only for a few minutes, just to pass the test. And I suceed.

I donated my blood and now I need to start calling for help from other people we might both know. The moment I stand up to reach my phone, the room around me fades away. I m off.

The next moment is consisted of the nurses around me. I dont know how much time passed, but I realise where I am. I m on a drip. But this is fine for me. I want to know if you are still alive, in the operation room. I want to run to you,  however I have no strength.

"Is he alive?", I m mumbling.
"Who?", they are of course confused.

I m getting up. They try to keep me there, I escape, by ripping the seroum. I must be pale, because I can notice some stares from people around. I m confused and lost, but somehow I manage to come back. I m on the phone with some friends, while I m roaming around the corridors, trying to find the waiting room for the operations. I arrive there and I see noone to ask information about you.

Fifteen horrible minutes later, I find someone and they tell me you are in the intensive care, so I m there the next moment. I m in a hurry to enter the room, but some doctor coming out is blocking my way.

He looks at me for a while and I am terrified. "Please, please do not tell me...", I m thinking.

He tells me to slow down and how the operation went. You are in a serious contition actually. There is a high possibility of complications and I should even be ready to lose you. How is he able to say that?

I need to see you. I need to spend every milisecond with you. I need to talk to you...

Eventually, I enter the room, crying uncontrollably. Those might be our last moments. And you are not exactly alive. You are in a coma and I m only existing. For no reason anymore.

I m looking at you. Full of wounds, blood and gauzes. The oxygen mask blurs in every breath you take. That' s how you assure me you are there, listening to my words : "I m here for you. I am waiting for you". I m repeating myself until I pass out on the chair.

Later, a noise wakes me up. The cardiograph is beeping continuously. I jump out of the room, screaming for help. The doctors run with the defibrillator. You are dying. There, in front of me.


I have no more courage to live anymore. They drag me out of the room, I cannot stand the whole scene. I m trying to fit a new, horrible reality in my mind. You, being absent. Me, being unable to bring you back.

Someone needs to tell me it is not happening. Please.... please...


As I am losing you, I am losing also myself. Where are you? I m looking into me for answers. I am breaking into pieces. I can see people come and go, running around, but I have no connection to the reality. Are they doctors or not, it does not matter. There is no noise anymore. Everything is in mute and slowed down. I can even feel the blood flow in my vains.

I would exchange half of my life right now... I would offer you some of my own life, so we could spend more time together. There are so many stuff we haven't done yet...

"Come back!", I keep repeating into my palms, looking the dead wall opposite of me.
"You are not dead", I am thinking. But, is that the truth? The suspense is killing me. I am so tensed, that I faint again...

I 'm missing you already.


Thursday, 18 May 2017

"Σε περίπτωση πυρκαϊάς"

   Για απόψε σας έχω τις τελευταίες σειρές απο το "Σε περίπτωση πυρκαϊάς" του Πέτρου Μαρτινίδη, μιας και πέρασα τη μέρα μου μελετώντας:

"Όταν τίποτα το σημαντικό δε διακυβέυεται πλέον, οποιαδήποτε ενέργεια - και η πιο λανθασμένη και η πιο φορτισμένη και η πιο μάταιη- είναι προτιμότερη απο την απάθεια, όπως έλεγα και στην αρχή."

[Αξίζει να διαβαστεί. ]


Κι επίσης, ο Garfield στην προηγούμενη ανάρτηση είχε απόλυτο δίκαιο!