Thursday, 25 May 2017

Emergency room

   Time goes slowly as I see your car colliding with the other coming. I am screaming. This is not happening.
   Flames and dust everywhere and the only memory I have after the arrival of the ambulance, is you, covered in blood and me, somewhere near, as an ethereal existance... Like a ghost or someone who is just heading to the other side...
   I am not alive anymore while the doctors are taking you for the operation.

   Fifteen fucking hours past and I had been only sitting, looking on an empty wall. I have no idea if I passed out in between. The moment of the accident is playing on the repeat in my mind again and again. I cannot cry anymore, I am dry, I have a headache and my soul is in pain. What could have I done to just change the situation? What can I do to help you now?
  Are you in pain? Do you feel anything? Are you even alive, or am I waiting for the bad news only? Are you able to think, are you having hallucinations?
   A nurse is approaching me. You are bleeding excessively and you need blood donors.
  "GET MINE!", I shout. We have the same type of blood. We always looked alike in so many things. That's one more.
   "Miss, you are unable right now. Please, get some proper rest and come back. Then you will be able to donate.", she replies.
   "He is dying, I cannot leave! Do you understand?", I ask but I m not in a mind state to understand her.
   "If you donate now, you will faint!", she exclaims.
   "I don't fucking care!", I am crying. Being polite, is not any of my options.
   "We are doing our best, please, find someone who is able to donate", she insists and she leaves.

I am lost in space. You have noone else around but me. You have lost your parents since childhood. I am the only one here for you. And I am paralyzed. I am not allowed to give you my blood. F@ck.

I visit the bathroom, throw cold water on my face and I try to seem fresh as much as I can. I am shaking though. But, I sneak in the room of donations, acting like I just came. The tears in my eyes are obvious. I fill in the papers and the nurse is asking my medical background. She notices I m shaking and before I give the first drop for the test, she is asking if I have eaten or gotten enough sleep. I m struggling to remain calm as she is measuring my blood pressure and she is tells me I am too upset to proceed to the donation.
I tell her I ll be back and I m going for a walk around the building. Deep breaths. I am thinking of some nice places, but for God sake, you are there as well. Tears again. I m crying vividly, but then I m concentrating in your hug. You need me now more than ever. So do I. I want you back. Alive and smiling. I m struggling to get my mind away, only for a few minutes, just to pass the test. And I suceed.

I donated my blood and now I need to start calling for help from other people we might both know. The moment I stand up to reach my phone, the room around me fades away. I m off.

The next moment is consisted of the nurses around me. I dont know how much time passed, but I realise where I am. I m on a drip. But this is fine for me. I want to know if you are still alive, in the operation room. I want to run to you,  however I have no strength.

"Is he alive?", I m mumbling.
"Who?", they are of course confused.

I m getting up. They try to keep me there, I escape, by ripping the seroum. I must be pale, because I can notice some stares from people around. I m confused and lost, but somehow I manage to come back. I m on the phone with some friends, while I m roaming around the corridors, trying to find the waiting room for the operations. I arrive there and I see noone to ask information about you.

Fifteen horrible minutes later, I find someone and they tell me you are in the intensive care, so I m there the next moment. I m in a hurry to enter the room, but some doctor coming out is blocking my way.

He looks at me for a while and I am terrified. "Please, please do not tell me...", I m thinking.

He tells me to slow down and how the operation went. You are in a serious contition actually. There is a high possibility of complications and I should even be ready to lose you. How is he able to say that?

I need to see you. I need to spend every milisecond with you. I need to talk to you...

Eventually, I enter the room, crying uncontrollably. Those might be our last moments. And you are not exactly alive. You are in a coma and I m only existing. For no reason anymore.

I m looking at you. Full of wounds, blood and gauzes. The oxygen mask blurs in every breath you take. That' s how you assure me you are there, listening to my words : "I m here for you. I am waiting for you". I m repeating myself until I pass out on the chair.

Later, a noise wakes me up. The cardiograph is beeping continuously. I jump out of the room, screaming for help. The doctors run with the defibrillator. You are dying. There, in front of me.

I have no more courage to live anymore. They drag me out of the room, I cannot stand the whole scene. I m trying to fit a new, horrible reality in my mind. You, being absent. Me, being unable to bring you back.

Someone needs to tell me it is not happening. Please.... please...

As I am losing you, I am losing also myself. Where are you? I m looking into me for answers. I am breaking into pieces. I can see people come and go, running around, but I have no connection to the reality. Are they doctors or not, it does not matter. There is no noise anymore. Everything is in mute and slowed down. I can even feel the blood flow in my vains.

I would exchange half of my life right now... I would offer you some of my own life, so we could spend more time together. There are so many stuff we haven't done yet...

"Come back!", I keep repeating into my palms, looking the dead wall opposite of me.
"You are not dead", I am thinking. But, is that the truth? The suspense is killing me. I am so tensed, that I faint again...

I 'm missing you already.

Thursday, 18 May 2017

"Σε περίπτωση πυρκαϊάς"

   Για απόψε σας έχω τις τελευταίες σειρές απο το "Σε περίπτωση πυρκαϊάς" του Πέτρου Μαρτινίδη, μιας και πέρασα τη μέρα μου μελετώντας:

"Όταν τίποτα το σημαντικό δε διακυβέυεται πλέον, οποιαδήποτε ενέργεια - και η πιο λανθασμένη και η πιο φορτισμένη και η πιο μάταιη- είναι προτιμότερη απο την απάθεια, όπως έλεγα και στην αρχή."

[Αξίζει να διαβαστεί. ]

Κι επίσης, ο Garfield στην προηγούμενη ανάρτηση είχε απόλυτο δίκαιο! 

Saturday, 13 May 2017

Wednesday, 10 May 2017

Για τη Ζένια

Δε θα γίνω εγώ μιαν Ισαβέλλα Ντάντου ψυχή μου. . .
Αρνούμαι! (αναφωνώ καθώς πετάω την εσάρπα πάνω απο τον αριστερό ώμο με νεύρο και στρίβω σαν πρωταγωνίστρια της "Λάμψης").

(ΥΓ1 :από δω και πέρα δηλαδή...)
(ΥΓ2: στο "Ντάντου" θέλω ύφος, το "τ" να ξεχωρίζει ως nt και όχι ως d!)

Η παραφροσύνη του ρομαντισμού- για τη Μαργαρίτα

Παράφρων ο έρωτας καρδιά μου... Πόσο πολύ μοιάζεις με τον Φάουστ τελικά; Πουλημένη η ψυχή στο διάβολο κι ο έρωτας κοστίζει τη ζωή ενός ατόμου που υποφέρει.

Θλίψη. Δράμα.

Και λίγο πριν την εκτέλεση, έρχεται ο κανακάρης ως απο μηχανής θεός, να σώσει το τομάρι της δολοφόνου. Μα είναι πλέον τελειωμένη υπόθεση.
Κι αυτό το φιλί που αποζητά η τρελαμένη Μαργαρίτα, πόση ομοιότητα θα είχε με το φιλί του Ιούδα αντί για το φιλημα ενός εραστή, αν τελικά της το έδινε;

Καλύτερα που έγινε έτσι Μαργαρίτα, πληγωμένο μου πουλί. Αυτός που αναζητάς, δεν είναι ο ίδιος με αυτόν για τον οποίο σκότωσες το σπλάχνο σου.

Ω προδοσία της αμαρτάνουσας.

Ας εβρεις εκπλήρωση του ονείρου σου εκεί στα ουράνια που αναπαύεται και παίζει η ψυχή σου.

Monday, 8 May 2017


F*cking Bitch! 

Μάτια που δε βλέπονται...λησμονιούνται τελικά;

   Η λαική σοφία λέει πως "μάτια που δε βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται". Τότε εγώ γιατί δεν ξέχασα εκείνο το κορίτσι;

   Τι πάει να πει γρήγορα; Πόσο κρατάει ο χρόνος και πόσο αντέχουν οι αναμνήσεις; Τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε ένα χρόνο και τι πρέπει να αφήσουμε πίσω ή να βγάλουμε απο το νου μας; Διαγράφονται οι αναμνήσεις ή μονάχα θάβονται;
   Αν σε μισούσα, θα ήταν ευκολότερο; Ή θα μου άνοιγαν περισσότερες πληγές;

   Ξέρεις, ούτε εκείνο το ψηλό αγόρι κατάφερα να βγάλω απο το νου πια. Δε μιλάω γι αυτό, δεν το σκέφτομαι και δε με απασχολεί, όμως το μυαλό θυμάται. Και για να πω την αλήθεια, θυμάται και το σώμα, καθώς μέτρησα αμέτρητες φορές χαραγματιές επάνω του.

   Ζένια, σε ευχαριστώ από την καρδιά μου για τις τελευταίες μέρες. Μου έχεις στείλει άθελά σου εκτός απο τη σκέψη σου, κι ένα κομμάτι της καρδιάς σου, που κρατάω κοντά στο δικό μου. Βλέπεις, Ζένια μου, μπορεί εγώ να ήμουν πάντα λίγο πιο μπροστά σε κάποιες σκέψεις, αλλά στις πράξεις πάντα βιαζόμουν. Βιαζόμουν για να μάθω, γιατί ένιωθα να είμαι πίσω. Κι έτσι κομματιάστηκα αρκετές φορές. Μαθαίνω τώρα, πως η καρδιά κομματιάζεται και δε μπορώ να τη συναρμολογήσω όσα κομμάτια σου κι αν μου δώσεις. Σοφία μόνο μπορώ να χρησιμοποιήσω για ασπίδα. Εκείνη τη σοφία που μου άπλωνες, μα φάνηκα αλλαζονική και εγωίστρια, υποθέτωντας οτι τα ξέρω όλα. Είμαστε εν τέλη αντίθετες ή μονάχα διαφορετικές;

   Θα μάθω Ζένια μου, ξανά. Δε χάθηκε ο κόσμος. Εσύ η ίδια υπήρξες και υπάρχεις ένα ανεξάντλητο βιβλίο γνώσεων, ίσως σχολείο ολόκληρο, αφού ένα βιβλίο δεν αρκεί για να καλύψει όλες εκείνες τις πτυχές που έχουμε αγγίξει μαζί.

   "Το άπειρο...", αυτό μας μένει.

   Κι ο μικρός πρίγκιπας θα μεγαλώσει, δε θα παραμείνει για πάντα παιδί, καθώς πρέπει να γίνει βασιλιάς. Αρκεί να του μείνει έκταση να έχει για βασίλειο. Κι ο πήτερ παν; Για πάντα παιδί. Ξέρεις γιατί; Γιατί οι μεγάλοι πληγώνουν και πληγώνονται. Είχα πάντα μια αποστροφή και για τους δύο, αλλά σεβόμουν το δικό σου γούστο. Η αποστροφή μου ήταν μάλλον ζήλεια, που αυτοί μπορούν, ενώ εγώ όχι. Τους ξεπέρασες κι εσύ τώρα θαρρώ. Θα τους κρατήσεις παραμύθια για τα δικά σου (υιοθετημένα) παιδιά. Να μην ξεχάσεις μόνο να τους μεταφέρεις ξανά πίσω στην πραγματικότητα. Να μη ζουν σε ένα παραμύθι και συγκρουστούν απότομα στον τοίχο της πραγματικότητας. Γιατί εσύ μετά σα μάνα, θα πονάς περισσότερο. Πιστεύω...

Από τους αγαπημένους σου αν δεν κάνω λάθος. Αναφέρει τη συγχώρεση που πολλοί πιστεύουν είναι το κλειδί για μια ήσυχη συνείδηση. Και ξέρεις, εγώ έχω έναν απεριόριστο αριθμό συγχωρέσεων προς το ίδιο άτομο. Είναι αυτό που με κάνει να αναρωτιέμαι αν αξίζει και τι.

Αλλά ξέρεις που έκανα λάθος;
Στο κομμάτι που αφορά τη συγχώρεση του ίδιου μου του εαυτού. Κι υπήρξε μια χρονική στιγμή που το κατάφερα, με συγχώρεσα, είδα φως και συνέχισα τη ζωή μου πιο ανάλαφρη. Αλλά έχουμε επαναλάβει άπειρες φορές οτι η ζωή θέλει μάχες και πως όσο κι αν τη λατρεύεις, αυτή η σταθερότητα αγάπη μου δεν υπάρχει. Κι έτσι, υπάρχουν τώρα άλλα πράγματα για τα οποία πρέπει να με συγχωρέσω, και θα υπάρξουν κι άλλα. Σαν την εξομολόγηση και την άφεση αμαρτιών περίπου. Ή το καθάρισμα του υπολογιστή απο ιούς. Χρειάζεται να το κάνεις τακτικά.

Θα επανέλθω,
Άννα Μαρία

Sunday, 7 May 2017


I can feel how you felt with me, but now it is quite late...

If only I had this kind of knowledge a bit earlier, I wouldn't have been so anxious. I wouldn't be so nervous and I would be an adult earlier. But, maybe this is my time to become a real adult and stand on my own feet.

From time to time, there is a need to break the chains and set yourself free.

And as a Greek woman with an ancient name told me few moonths ago, the key is to know oneself.
End of period.

Η νύχτα είναι μοιραία~ κεφάλαιο Αλέξανδρος

  Τρίγύρισαν σε διάφορα μπαράκια της περιοχής, πίνοντας και γελώντας. Η Άννα, ζαλισμένη απο τα ποτά, ζήτησε απο τον Αλέξανδρο να περπατήσουν λιγάκι πριν μπουν στο επόμενο. Στο δρόμο, ο Αλέξανδρος την πείραζε και της έλεγε ιστορίες με την αδερφή του, Ελένη.  Ζαλισμένοι όπως είναι απο τα ποτά, κάθονται σε ένα παγκάκι να ξαποστάσουν.
   Τα μάτια του Αλέξανδρου δε μπορούσαν να αντισταθούν στη θέα της Άννας. Κάθε φορά που εκείνη γελούσε, αυτός ένιωθε οτι πετύχαινε το στόχο του. Αισθανόταν ότι καταφέρνει αυτό που θα του έδινε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής του στην παρούσα φάση. Ήταν κυριευμένος, γοητευμένος απο τις κινήσεις της. Ήθελε να τη φιλήσει, να την κάνει δική του. Και το μετά, δεν είχε καμία σημασία γι' αυτόν. Όμως, δεν αποπειράθηκε.
   Πολύ αργότερα, κατέληξαν στο σπίτι της, με σκοπό να δοκιμάσουν το κρασί που είχε προσφέρει ο Αλέξανδρος στην Άννα. Τότε, κι αφού ο πάγος μεταξύ τους όχι απλώς είχε σπάσει, αλλά είχε γίνει νερό και είχε ήδη εξατμιστεί, ο Αλέξανδρος έκανε μια κίνηση να την πλησιάσει στον καναπέ. Προς έκπληξή του, εκείνη απέφυγε. Συναισθήματα απόρριψης τον κυρίευσαν αλλά θεώρησε οτι έπρεπε απλώς να προσπαθήσει λίγο περισσότερο για να την κατακτήσει. Νόμισε, οτι το έπαιζε δύσκολη. Δοκίμασε, λοιπόν, πάλι.
   Τότε η Άννα, με χαμόγελο κι ευγένεια του είπε:
-Είχα ένα πολύ όμορφο βράδυ, ας μην το χαλάσουμε.

Δεν πήρε άλλη απάντηση, παρα μόνο το χαμόγελο του. Ντράπηκε, αλλά ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να σεβαστεί την επιθυμία της κρατώντας κάποιο επίπεδο. Λίγο αργότερα, αποχώρησε όμορφα. 

Thursday, 4 May 2017

My epitome

   Preparing my bag for work: I usually get some kind of food at the office, even though I can make it with just coffee through the morning. So, I was checking my empty food cabinet. I got somehow dissappointed and I proceeded to the clothing selection. At this point, I see fruits inside a plastic bag on the fridge. So, I tell to myself:
"I m so thoughtful of myself! Thank me!".

True story.

Monday, 1 May 2017


One of the best movies I 've ever watch. It s Bollywood production but looks nothing like one!
I 've enjoyed every minute and this track is amazing!!

Tuesday, 25 April 2017

The little things in life is what matters!

 Today I went after my work to pick up my...little friend of 5 years. It s maybe the 4th or 5th time she sees me and everytime she looks happy, but today it was a bit different. The door of the kindergarden was open, so she saw me while she was playing with the other young friends. She chucked them up and she came to me shouting with a smile on her face:
"Anicka je tady!!" (Ann is here (but more like "little Anna").
She hugged me and when another mom came to pick up her kid, she again introduced me. Then, we went home. Everytime, without even asking her, she gives me her hand and sometimes she talks to me (I barely understand, because she is not completely able to pronounce correctly yet and I am a begginer in Czech, however we have fun).

Afterwards, while I was getting ready to leave she asked me to stay longer and she demanded the reason I had to leave. She is a very well-behaved kid and she looks extremely cute!

Where do I place my order for a kid like that?? :D

She really warmed my heart today.

Monday, 24 April 2017

Η αλλαγή κι ο φοίνικας

Χρειάστηκε να μιλήσω με κάποιο άτομο για τον εαυτό μου. Έπρεπε να κάνω μια ενδοσκόπηση και να αναμοχλεύσω χρόνια περασμένα. Και τότε κατάλαβα.

Έχω αλλάξει. Εκτός απο εμφανισιακά, που ευτυχώς για το γούστο και το ντύσιμό μου μπορώ να πω "ήταν μια φάση και πέρασε", έχει αλλάξει το "είναι" μου. Είμαι πιο σταθερή. Αντέχω περισσότερο και είμαι καλύτερα προσανατολισμένη στα "θέλω" μου. Εξερευνω, βεβαίως κι εξερευνώ (σε ξένη χώρα είμαι άλλωστε), αλλά βλέπω σιγά σιγά που ανήκω και τι είμαι ικανή να κάνω.

Είμαι ένας απίστευτος άνθρωπος με τρομερές δυνατότητες. Ήμουν για χρόνια τυφλή και ανίκανη να καταλάβω τις ικανότητές μου. Κρατούσα ένα μαστίγιο και μονάχα με τιμωρούσα για πράγματα που ήταν αδύνατο να έχω ήδη κάνει. Ήθελα να έχω γνώσεις και το περιβάλλον ενός ανθρώπου που κατά βάση το πετυχαίνει σε τελείως διαφορετική ηλικία (χωρίς το νούμερο αυτό καθ'αυτό να παίζει ρόλο, οπότε μπορεί να ονομαστεί και "διαφορετική φάση").

Έχω σταματήσει τελείως να γκρινιάζω για τους εξωτερικούς παράγοντες και κυνηγάω να φτιάξω τις συνθήκες μου όσο το δυνατόν γίνεται να είναι καλύτερες. Τόσο, έτσι ώστε να ικανοποιούμαι. Μου λέω αρκετά "μπράβο" απο καιρό σε καιρό. Βλέπω αλλαγές, βλέπω dedication (οι ελληνικές λέξεις "αφιέρωση" και "αφοσίωση" δε με καλύπτουν σε αυτό που θέλω να εξηγήσω) και βλέπω ανθρώπους που με τη δική τους πείρα προσπαθούν όχι μόνο να με καθοδηγήσουν αλλά και να με βοηθήσουν με συμβουλές και γνωριμίες.

Αν καμιά φορά κοιτάζω παρελθόντες μήνες, τότε ντρέπομαι. Ντρέπομαι και θλίβομαι για καταστάσεις που πέρασα, για ψυχή που έδωσα σε λάθος στιγμές (όχι ανθρώπους) και που δεν επικεντρώθηκα εκεί που θα κέρδιζα κάτι. Το παρελθόν δεν αλλάζει και δε θα μοιρολατρήσω γι αυτό. Ό, τι πέρασα ήταν χρήσιμο.

Χρήσιμο έτσι ώστε να φτάσω σε ένα τέρμα, να περάσω σε τέλμα και τελικά σαν τον φοίνικα να αναγεννηθώ απο τις ίδιες μου τις στάχτες, οι οποίες παραλίγο να μου κοστίσουν τη ζωή.
Ναι, προσπάθησα να πεθάνω. Ναι, ξέρω πολύ καλά γιατί το έκανα. Ναι, θυμάμαι τα πάντα, αλλά όχι, δε θα ήθελα να τα σκέφτομαι συχνά, με ενοχλεί.

Το σημαντικό είναι οτι επιτέλους, βλέπω τον ήλιο μπροστά μου. Και βλέπω οτι έχω εφόδια και δυνατότητες να απολαύσω τις ακτίνες του.

Οι δρόμοι δεν είναι στρωμένοι με ροδοπέταλα σαφώς. Θέλει σκληρή δουλειά ακόμα κι αν δε φαίνεται ο ιδρώτας που χύνεται ή ακόμα ακόμα κι αν δεν χύνεται καν ιδρώτας. Κι επίσης, κάθετί έχει κι ένα τίμημα. Αλλά στη ζωή χρειάζεται να επιλέξουμε τις δυσκολίες εκείνες που θα μας παρέχουν ένα τέτοιο βαθμό δυσκολίας, που όταν τελικά το ξεπεράσουμε, να είμαστε πολύ καλύτεροι απο πριν.

Κι όπως είπα σε ένα φίλο μου πρόσφατα... Η ζωή θέλει δυσκολίες γιατί αλλιώς είναι βαρετή και δεν υπάρχει προσωπική εξέλιξη.  Χρειάζεται να έχει προκλήσεις.... Προκλήσεις που ακόμα κι αν σε γονατίσουν και τα παρατήσεις, θα ασχοληθείς με κάτι άλλο στο μεταξύ και θα προσπαθήσεις ξανα στο μέλλον. Κι όταν ασχοληθείς τη δεύτερη φορά, θα ξεπεράσεις το εμπόδιο και θα πεις στον εαυτό σου "κοίτα να δεις... τελικά το έκανα!". Και τότε θα ξέρεις οτι έχει κάνει level-up.
Διότι η ζωή αποτελείται απο επίπεδα.

Κάποια λίγα πράγματα στη ζωή μου υπήρξαν τόσο εμφανώς μπροστά μου, που τα αγνοούσα γιατί έψαχνα για κάτι άλλο. Τώρα που σταμάτησα να ψάχνω, κοίταξα μέσα μου και βρήκα πράγματα που δεν υπολόγιζα ποτέ όταν αναλογιζόμουν "τι θέλω;" και "απο τι αποτελούμαι;".  70% νερό λένε οι επιστήμονες...

Δεν έχω να δώσω καμία συμβουλή για το κλείσιμο. Είμαι καλά, καληνύχτα σας, έχω διάβασμα αύριο και μια αρκετά γεμάτη μέρα στη δουλειά την Τρίτη! Και χαίρομαι και για τα δύο. Φιλούρες.

Η φωτογραφία bonus πριν απο μια έξοδο με καλή, ποιοτική παρέα τελείως διαφορετικής ηλικίας!

By the way, αυτό είναι το νέο μου σπίτι!

Σχέσεις με ανθρώπους και ζώα!

Πώς ταιριάζουν οι άνθρωποι;
Καταλαβαίνω αυτό που λένε οτι για να ερωτευτεί ένα ζευγάρι χρειάζεται χημεία. Δηλαδή, αυτό το συνονθύλευμα που ξεκινάει απο την εμφάνιση του άλλου (δεν υπάρχει άτομο που να θεωρεί το άλλο του μισό, άσχημο!) και καταλήγει στο "μ' αρέσει κάθετί που κάνει".

Αλλά, αν το πάω ένα βήμα παραπέρα και στην ερώτηση μου περικλείσω και τους φίλους, τότε πάλι έχει να κάνει με χημεία; Τους φίλους δεν τους διαλέγουμε σαφώς για την εμφάνισή τους (ή τουλάχιστον δεν ξέρω κανέναν σώφρων που να το κάνει). Περνάει καιρός για να δεθείς. Μοιράζεσαι σκέψεις, όχι μόνο χρόνο. Κανείς δε βγαίνει απλά για να κοιτάζει τη φάτσα του φίλου του. Κάτι θα πουν, κάτι θα συμβεί.

Μα τι είναι αυτό, που δίνει το πρώτο στίγμα για να έρθουν κοντά;
Τι είναι αυτό που έχω και έκανε τον 75χρονο (ίσως και παραπάνω) να με καλέσει για δείπνο με όλη την κομπανία τις προάλλες και τελικά τι πράγματα συνετέλεσαν στο να περάσουμε φανταστικά, γελώντας όλη την ώρα;

Και μετά, μου έρχονται οι σκύλοι που έχω συναντήσει και πόσο μάλλον οι σκύλοι εκείνοι που είναι "φίλοι" μου και όταν με βλέπουν τρελαίνονται. Πώς χτίσαμε τέτοια σχέση με το σκύλο; Δεν είπαμε κουβέντα! (εκτός απο τις δικές μου δηλαδή, αλλά δεν τη λέω συζήτηση τα "που είσαι συ" και "τι όμορφος που είσαι"). Απίστευτο το πως δένεσαι με ένα ζωντανό πλάσμα, που πόσο μάλλον αδυνατεί να εκφραστεί λεκτικά...

Μυστήριο οι σχέσεις των ανθρώπων. Μπορεί να είναι αμέτρητα χιλιόμετρα μακριά και να υπάρχει όχι μόνο επικοινωνία αλλά και αισθήματα. Ευτυχώς, στην εποχή που βρισκόμαστε υπάρχουν διάφορα μέσα επικοινωνίας κι έτσι έχουμε επαφή.
Από την άλλη βέβαια, μπορεί κάποιος να βρίσκεται δίπλα σου, αλλά η επαφή να έχει χαθεί... Να μιλάς, να μιλάς, να εξηγείς και ο άλλος να νομίζει τελικά ότι είσαι εξωγήινος ή απλά να μη δίνει δεκάρα στην παρούσα φάση γι αυτά που του λες.
Γίνεται κι αυτό...

Ας είναι !

Friday, 14 April 2017

Η νύχτα είναι μοιραία~ το χιούμορ είναι το μυστικό.

   Το μήνυμα που έλαβε ήταν απο την Ελένη. Ήταν εκεί γύρω, οπότε η Άννα την κάλεσε στο σπίτι της για να πιούνε μαζί έναν καφέ. Αφού είπαν τα νέα τους η Ελένη τη ρώτησε αν πέρασε καλά με τον αδερφό της την προηγούμενη φορά.

-Ναι, βέβαια, κι αναρωτιέμαι πως και δεν τον είχα γνωρίσει τόσο καιρό. Είναι πολύ συναρπαστικός, με χιούμορ.
-Ωπ, τσιμπήθηκες; την πειράζει η Ελένη.
-Αν είχα τσιμπηθεί βρε Ελενάκι, θα είχαμε ξαναβρεθεί έκτοτε. Εμείς ούτε που έχουμε μιλήσει.
-Α, να, κατά φωνή, λέει και σηκώνει το κινητό της που χτύπησε. Γεια σου Αλέξανδρε, λέει, τελείωσα με τις δουλειές μου και είμαι με την Άννα για καφέ. Θα μας βρεις στο σπίτι της, λοιπόν, σε περιμένουμε, ξέρεις που είναι;

Σε λίγα λεπτά, η Άννα ανοίγει την πόρτα και βλέπει τον Αλέξανδρο να της προσφέρει ένα κουτί με γλυκά.
-Βρε Αλέξανδρε, δεν ήταν ανάγκη να μας παχύνεις! του είπε γελώντας.
-Ε, πως, πρώτη φορά στο σπίτι σου...
-Α, δεν είχες ξαναέρθει; απόρησε η Ελένη.
-Όχι, απλώς την είχα φέρει μέχρι την πόρτα, χαμογέλασε ο Αλέξανδρος.

Καθώς έπιναν τον καφέ, τα αστεία πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Ιστορίες, πειράγματα και το μεσημέρι δεν άργησε να έρθει. O Αλέξανδρος έφυγε με την Ελένη και η Άννα ξεκίνησε τις δουλειές του σπιτιού. Το απογευματάκι αργά, κάποιος νέος αριθμός την καλούσε κι όταν απάντησε άκουσε τον Αλέξανδρο στην άλλη άκρη της γραμμής:
-Τι θα έλεγες να πάμε για ένα ποτάκι αργότερα; Σκέφτηκα οτι σήμερα είναι Σάββατο και είπα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία.
-Ποια ευκαιρία;
-Οτι αύριο δε δουλεύεις κι έτσι θα μπορούσαμε να περάσουμε όσες ώρες θέλουμε τριγυρνώντας στα μπαράκια της πόλης! είπε εκείνος χαριτολογώντας.
-Αχ, βρε Αλέξανδρε, βλέπω έχεις όρεξη. Τότε επέτρεψέ μου να τελειώσω κάτι δουλειές που κάνω και όταν θα ετοιμάζομαι θα ξαναεπικοινωνήσω. Μπορείς αν θέλεις να σκεφτείς ως τότε τις λεπτομέρειες τις εξόδου.
-Ωραία. θα περάσω να σε πάρω αργότερα, λοιπόν.

Η Άννα έκλεισε το τηλέφωνο με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο. Δεν είχε και τρομερή διάθεση για έξοδο, αφού άλλωστε και το προηγούμενο βράδυ είχε βγει με τις φίλες της. Όμως, ήξερε πως εφόσον θα έβγαινε με τον Αλέξανδρο ήταν εγγύηση πως θα περνούσε τη νύχτα γελώντας. Κι έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε λίγο αργότερα να ετοιμάζεται κι εκείνος πέρασε να την πάρει. Μόνο που αντί να την περιμένει στο αυτοκίνητο, της χτύπησε την πόρτα.

Εκείνη, ντυμένη με ένα κολλητό φόρεμα και μαύρες γόβες, ανοίγει και προκαλεί στον Αλέξανδρο ένα μίνι εγκεφαλικό, το οποίο είναι πρόδηλο. Κρατάει στο χέρι του ένα μπουκάλι και με χαμόγελο την περιεργάζεται απο πάνω ως κάτω, πριν καταφέρει να της πει "δείχνεις υπέροχη!". Μετά την ευχαριστία της ο Αλέξανδρος της προσφέρει το μπουκάλι λέγοντας:
-Είχα αυτό το κρασί στο σπίτι απο καιρό και καθώς συζητήσαμε για την κοινή μας αγάπη στα καλά κρασιά, θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου.
-Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου. Θέλεις να ξεκινήσουμε με αυτό; του είπε με μυστήριο ύφος.
-Η αλήθεια είναι οτι το σκεφτόμουν, αλλά τώρα που σε είδα, θέλω να βγούμε έξω πρώτα, να διασκεδάσουμε.

Κι έφυγαν...

Thursday, 13 April 2017

Elsevier conference

 After the presentations:

You really think librarians and researchers are...boring??
How about NO!?!!

At the dinner!

Yes, I am gathering experiences and I m in love with the procedure!

Tuesday, 11 April 2017

Η νύχτα είναι μοιραία- τα σπάσαμε πια;

   Ο Αλκιβιάδης εξαφανίστηκε για αρκετές μέρες. Η Άννα πείστηκε οτι το μόνο που είχαν μεταξύ τους ήταν ένα πάθος, που το εκτώνοναν με σεξ.  Δεν του τηλεφώνησε αλλά ούτε κι εκείνος την πήρε. Φυσικά, όμως, βρέθηκαν ξανά στο ίδιο μπαρ, τυχαία.

-Καλησπέρα, είπε εκείνη μόλις πέρασε δίπλα του.
-Καλησπέρα, απάντησε κι αυτός σχεδόν πικρόχολα, παρά την προσπάθειά του να χαμογελάσει.

Η Άννα θα τον ρωτούσε "πώς κι απο δω;" αν δεν έβλεπε τέτοια αντίδραση. Όμως, τώρα μονάχα προσπέρασε και κάθισε με τις φίλες της.

-Άννα, ο Αλκιβιάδης δεν είναι αυτός εκεί; Γιατί δεν του λες να έρθει στην παρέα μας να τον γνωρίσουμε κι εμείς; ρώτησε μια απο τα κορίτσια της παρέας.
-Ξέχασα να σας πω... Έχει τελειώσει, είπε αδιάφορα.

Έκπληκτα τα βλέμματα και των τριων ακροατριών.
-Μα πότε; ρώτησε η πρώτη.
-Γιατί; αναρωτήθηκε η δεύτερη.
-Τι δεν σου έκανε; μπήκε στο ψητό η τρίτη.
-Κοιτάξτε, θα σας πω εν συντομία και δε θα το λιβανίσουμε και πολύ. Απλώς, σταματήσαμε να μιλάμε. Δεν έχει ενδιαφερθεί εδώ και μέρες. Μόνο σεξ καταλήξαμε να κάνουμε... απάντησε με κάποια απογοήτευση.
-Ρε συ, νόμισα οτι τον είχες ερωτευτεί όμως, εξέφρασε η Σοφία.
-Σοφάκι... της χαμογέλασε και ήπιε το ποτό της αργά.
Δεν πρόσθεσε τίποτα. Τα κορίτσια δεν συνέχισαν άλλο. Παρα μόνο τη ρώτησαν αν θέλει να φύγει.
-Αρνητική απάντηση, συνεχίζουμε τη διασκέδαση, είπε χαμογελώντας ειλικρινά.
-Οκ! είπαν όλες μαζί.

Κι ο Αλκιβιάδης απο την άλλη, φαινόταν να μην έχει κανένα πρόβλημα που ήταν εκεί, γύρω της. Έσφιγγε τα δόντια του μέσα του και έδιωχνε τις σκέψεις. Ο Άκης τον είδε σκεπτικό και τον ρωτά τι σκέφτεται. Ήξερε ήδη οτι έχει σπάσει η φάση με την Άννα.
-Τίποτα ρε, απλά να, δεν πολύ-γουστάρω που είναι εδώ.
-Α, δε θέλω τέτοια. Είμαστε πολιτισμένοι εμείς. Δε θα φύγουμε. Δε θα της κάνουμε τη χάρη. Αλλά πες μου κάτι ρε μαλάκα, τι ακριβώς παίχτηκε;
- Έχει δουλειά, είπε. θα είναι απασχολημένη με το να πηδιέται με κανέναν μωρέ. Ίσως με αυτό το φιλαράκι της που γνώρισα.
-Ο Σωτήρης; Πας καλά ρε ηλίθιε;
-Γιατί όχι;
-Τι μαλάκας είσαι!
-Γιατί, ξαναλέω!;
-Βρε στραβάδι... Ο τύπος είναι gay! Νομίζεις οτι αυτός θα πηδούσε τέτοια γκόμενα; του, είπε και τον χτύπησε στην πλάτη.
Ο Αλκιβιάδης συνοφρυώθηκε.
-Δε ρίχνω τα μούτρα μου.
-Ναι, ξέρουμε. Παραείσαι άντρας. Ζώο.
-Ρε κόφτο.
-Σκέψου, τη θες ακόμα; Απλά σκέψου, για σένα. Κι απο κει και πέρα αποφάσισε. Ρε, σε πειράζει να σε αφήσω; Έφαγα σκάλωμα με μια φίλη της Άννας.
-Πάνε ρε.

Ο Άκης άφησε τον Αλκιβιάδη και πλησίασε το τραπέζι της Άννας. Στόχος του ήταν η Κάτια.
-Κορίτσια, να κεράσω σφηνάκια; τις ρώτησε για να σπάσει τον πάγο.
Τα κορίτσια κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και τελικά άφησαν τη Σοφία να απαντήσει:
-Από σένα ή απο το φίλο σου;
Η Άννα δεν είχε παρατηρήσει τον Άκη. Τους είχε δει μαζί με τον Αλκιβιάδη αλλά δεν έτυχε να γνωριστούν ποτέ. Ο Άκης της απαντάει οτι ο φίλος του δεν έχει καμία σχέση.
Αφού, λοιπόν, ήρθαν τα σφηνάκια και τα κατέβασαν, συστήθηκαν μεταξύ τους και ο Άκης πλεύρισε την Κάτια. Η Σοφία αγκάλιασε την Άννα για να τη ρωτήσει διακριτικά "τι γίνεται ακριβώς;".

Αφού η Άννα τον έκοψε με τακτ, κατάλαβε οτι ο Άκης μάλλον ενδιαφερόταν για την Κάτια και λέει στη Σοφία οτι είναι ολα καλά.
-Ας τον μωρέ. Δεν είναι δα και κατάσκοπος, είπε και γέλασε.

Η ώρα πέρασε με λίγα ποτάκια ακόμα, ενώ ο Αλκιβιάδης πέρασε να χαιρετίσει τον Άκη και να φύγει. Φυσικά αποχαιρέτισε και τα κορίτσια τυπικά.

Η Σοφία έριξε μια κλεφτή ματιά στην Άννα, η οποία φαινόταν αυτοσυγκρατημένη.
-Όλα εντάξει, ε; της πετάει η Λίζα απο δίπλα.
-Θα σας πω οτι με πειράζει μεν, αλλά ναι, όλα καλά.
-Εγωιστές ρε φίλη, της λέει και κατεβάζουν οι τρεις τους άσπρο πάτο. Η Κάτια έχει απορροφηθεί με τον Άκη που κάτι της λέει για τις μουσικές του προτιμήσεις. Φαίνεται οτι έχουν βρεθεί σε ίδιες συναυλίες σε παρελθοντικό χρόνο.

Το πρωί η Άννα απόλαυσε τον ζεστό της καφέ δίπλα στο παράθυρο. Την ησυχία της διέκοψε ο ήχος απο το εισερχόμενο μήνυμα στο κινητό της. Απόρησε.

Gorlitz tango workshop

 Sunday 09.04.17, going to Gorlitz for a milonga and workshop :D  

At the place (it is an amazing place):

Next day, back to work:

Saturday, 8 April 2017

I Amsterdam

   I 've been to an amazing conference and my mind got new information...


The proud me, holding my BADGE!!

The lounge area for breakfast and coffee, snacks or even lunches!

The area of museum underneath us:

This is a part of dinner. Salmon with ginger foam. Let me repeat. FOAM. :D

Alkmaar during night:

Is this AMSTEL?  Yeap.

Oh, a moment of silence for my -somehow- failed try to make my own Freddo Espresso at a bar near Muiden castle. Lol, we both drunk them (my friend got another one).

Oh, by the way... We got the moment of the opening of the bridge! Yupieeee!

This is Amsterdam calling. Answer it.

For more photos, whether ask me or google. 

Thursday, 6 April 2017

The story of the (wannabe) forest

It all started with a question: -Can you paint?
-Can I...paint what?
-A tree!!
-Ok, I've done this before. How big?

Fuck me, right?
But bitch, I did it.
At first I thought, let's be the child I tried to be once again. Here:
(Press on any photo to make it bigger)

ok, it's the first thing on the...wall?!? Really??

nope, you cannot make it look better with marks?? Are you crazy?
Maybe with a second one?? And some extra details on the first...

add the leaves and the branches.

Yeap, exactly. It's me. Oooon a table. Later there was even a ladder on the table!

I had an idea!

Aaaand, some mushrooms!

Maybe it s time to show you the finished product. Ta-da:

Signed it. 

I like my mushrooms.

I am proud!!

Thursday, 16 March 2017

Μία από τα ίδια

Τόσο δύσκολο είναι να υπάρχει πάθος και ρομαντισμός; Τόσο;
Αυτό είναι που καθιστά την κάθε σχέση ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Αν δεν υπάρχει αυτό, τότε μένουν δυο φίλοι που λένε τα νέα τους...


Wednesday, 15 March 2017

Η νύχτα είναι μοιραία- και μετά;

     Η νύχτα κύλησε όμορφα , η Άννα έμαθε μερικά πράγματα για τον Αλέξανδρο και τελικά την πήγε σπίτι, όπου την καληνύχτισε. Δεν του προσέφερε ποτό ούτε θέλησε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία με αυτόν τον επίγειο θεό που είχε κοντά της. Πέρασε υπέροχα, το χιούμορ του ξεχείλιζε, αλλά κάτι έλλειπε. Η φλόγα.

  Την επόμενη μέρα, την ξύπνησε το τηλεφώνημα του Αλκιβιάδη.
- Καλημέρα, πώς είσαι;
- Καλημέρα Αλκιβιάδη. Καλά είμαι, κοιμήθηκα λίγο αργά χθες. Βρήκα μια φίλη και τον αδερφό της...
- Α, ωραία. Πέρασες καλά;
- Ναι καλά ήταν. Πότε επιστρέφεις τελικά;
- Μεθαύριο θα είμαι πίσω. Να έρθω απο το σπίτι σου;
- Ενημέρωσέ με για την ώρα, να είμαι πίσω.

Κι έτσι έγινε. Επέστρεψε και μαζί του έφερε το φλογερό του πάθος. Αλλά η Άννα άρχισε σιγά σιγά να νιώθει ένα κενό. Το οποίο γέμισε δουλεύοντας.

- Να έρθω απόψε απο κει; Τη ρώτησε ο Αλκιβιάδης κάποιες μέρες αργότερα στο τηλέφωνο.
- Αλκιβιάδη όχι σήμερα, είπε ελαφρώς απολογητικά.
- Γιατί; Έχεις πονοκέφαλο; Τη ρώτησε πειρακτικά, όμως στα αφτιά της ακούστηκε ειρωνικό.
- Όχι, έχω κάποια δουλειά να κάνω.

Κι έπεσε για ύπνο νωρίς εκείνο το βράδυ. Είχε αρχίσει να χάνει την όρεξή της καθώς ο Αλκιβιάδης απλώς επαναλαμβανόταν. Είχαν ωραίες συζητήσεις, αλλά συζητήσεις καλές μπορούσε να έχει και με τις φίλες της. Ενίοτε της μιλούσε τόσο πολύ για τον εαυτό του, που αυτή βαριόταν. Θεωρούσε τον εαυτό του κάτι έξω απο τα συνηθισμένα. Την εκτιμούσε μεν, αλλά ξεχνούσε να το δείξει. 

Tuesday, 14 March 2017

The woman.

   "Last night, I slept with a wonderful woman and it felt so right! She was the most beautiful girl I have ever seen and she was laid in my bed... I grabbed her and brought her closer to me, so I could feel her skin. I cannot call it soft, it was only her skin. Wonderful, with a very appealing smell. So sweet and mysterious...It was the best scent I have ever smelled. So, she was laid into my arms, being calm and relaxed. She made me feel the same. One of the strangest feelings ever. A woman into my hug, made me feel alive again. And then there the dreams came again..."

Monday, 13 March 2017

People are right. I am always in a hurry.

   I tend to destroy everything, when I feel things are falling apart, because it is easy to say that I DID it (first). I don't want to see things around me change, because I m always afraid of a negative change. I m hurt, several thousands of times. As most of us.
   Some were luckier, and got hurt less times. Some others had rough times generally. Life is not the same for everyone. All of us are alone in our path, but this is why we have family, friends, company, relationships.... We need to share. Some have the urge frequently, some others less. The key is "understanding" and one step at a time. Or that 's what people say usually.

   I had been considered as a "difficult, absurd, hard-to-understood " nature. What I need to say, is that everyone is like this to some other people. I cannot explain why this happens, but we somehow have different personallities for other (groups of?) people. Our nature is complex, mysterious, but somehow cool. Even animals have some similarities.

    I have a confession: When I feel blue, I think of a hug to be there for me. Laid on a bed, crying in some hug (no gender, no personality), feeling the warmth. And some caress. No intentions, not even talk. Later maybe.
   But today, I had a breakdown while at work. I locked myself in some bathroom and I quited from myself for a few minutes. I quited from everything. I tried to empty my mind.  And appeared.    A person was "standing" next to me.  Even though, i usually see my dead brother, this time it was myself. Somehow, my phantom was standing next to me, as if I was not me anymore. She -let's call her as "she"- was doing what my real self would do to a friend. Or what I woud like someone to do to me that moment. She knelt down, next to me, took my hand and hold it on my knee. She meant I should be strong (of course, i know what my inner self would offer to other people).  No hugs, no caress, because there is no need of exchanging feelings. She knew exactly what I felt. She knew the situation. She told me a few things and then she disappeared.
   Then i realised, I have seen her one more time. I had made her up in one of my stories. And for years I was trying to make her more ... real. And here she was now. In a moment I needed her, she came. For a while. I should keep in mind she exists.
   I guess, it helped that for a long time now, I was thinking how it would be to have a sister. Sometimes I m concentranting on a twin sister. But I ve never thought of my self. The same person, body and personality, I already have. Well, it s here. I wasn't scared. It was almost natural. It was only wierd, letting a girl so close to me. I am afraid of them.
   There are moments I want to talk. I want to talk so badly, for hours, repeat myself over and over and waste my time on the same issue. But this is impossible to be done with a real person. How many times can someone stand you or how much time do they have? Also, how can you speak openly to someone you know for short time? i am afraid of being judjed, because i ve been there for years. However, sisters are different. People who love you the most, after moms probably. I 've had a brother that I would and I could speak. For everything. But he is not here anymore and there is no will or courage to start building my relationship with my other brothers now. It seems somehow late. they are absent...
   My main problem is that i have no idea what my brother would tell me. Furthermore, i really dislike guessing. It's not fair. I want real answers in tough moments. Fuck.

   So I brought ownself in my missing brother's possition. At least I know what I would say to me.
Friends for ever...

New hairstyle~feels good.

First the haircut. Then the colour. It's gonna be a surprize even for me I guess...

Η νύχτα είναι μοιραία~ οι μέρες μετά.

   "Ξέρεις, Αλκιβιάδη, μεθαύριο φεύγω.", του είπε, ενώ αυτός την κρατούσε στην αγκαλιά του και τη χάιδευε. "Πού θα πας;" τη ρώτησε απαλά. Και η απάντηση ήταν απλή : "Έχω ένα επαγγελματικό καθήκον να αναλάβω. Θα λείψω μερικές μέρες". Κι έτσι έγινε. Την επόμενη μέρα ξύπνησαν μαζί, ετοιμάστηκαν κι αποχαιρετήθηκαν ώστε να της δώσει χώρο και χρόνο για τις όποιες ετοιμασίες. Οι μέρες απουσίας πέρασαν και ήρθε το Σάββατο, το οποίο το πέρασαν χώρια.
   Ο Αλκιβιάδης δε γνώριζε καν οτι η Άννα επέστρεψε κι έτσι κανόνισε μια έξοδο, στην οποία βρήκε τυχαία και τον φίλο της που γνώρισε πρόσφατα, τον Σωτήρη. Με την κουβέντα η ώρα πέρασε και ο Σωτήρης πληρώνοντας, ρώτησε τον Αλκιβιάδη που θα συνέχιζε. "Να, θα πάω σπίτι. Θέλεις να σε πετάξω κάπου;", "Αν δε είσαι απο την αντίθετη πλευρά, μπορείς να με πας στης Άννας. Θέλω να περάσω να δω τι κάνει". Σοκαρισμένος ο Αλκιβιάδης, παραμένει ψύχραιμος και οδηγεί ως εκεί. Μόλις ο Σωτήρης μπαίνει στο σπίτι της Άννας, παρκάρει λίγο παρακάτω και της στέλνει μήνυμα "δεν μου είπες οτι γύρισες".  Η Άννα παίρνει το χρόνο της και του απαντάει "δε με ρώτησες".
   Και οι δύο αισθάνονται εκνευρισμό, αλλά παραμένουν ψύχραιμοι και το θέμα τελειώνει εκεί. Το πρωί ο Αλκιβιάδης της τηλεφωνεί για να βρεθούν για καφέ, σαν να δε συμβαίνει τίποτα. Μετά απο καμιά ώρα, βρίσκονται σε ένα κεντρικό καφέ και η Άννα του διηγείται κομμάτια απο το ταξίδι της. Τότε ο Αλκιβιάδης, παίρνει θάρρος και δειλά της λέει
- Περίμενα να επικοινωνήσεις μαζί μου, να μου πεις έστω ότι επέστρεψες.
- Δεν έκανες καμία επαφή τόσες μέρες, οπότε υπέθεσα οτι είσαι απασχολημένος και δεν ήθελα να ενοχλήσω.
-Δεν ενοχλείς ποτέ...

Και η  κουβέντα συνεχίστηκε περί ανέμων και υδάτων.

  Οι επόμενες εβδομάδες πέρασαν μέσα στη μετριότητα. Βρέθηκαν ελάχιστες φορές στο σπίτι της Άννας και κάποιες συναντήθηκα για καφέ είτε σε περιορισμένα χρονικά πλαίσια είτε σε πιο χαλαρά, μόνοι ή και με το Σωτήρη.  Το σεξ παρέμενε άριστο, αλλά υπήρχε ένα κάτι στη μεταξύ τους ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή, ήρθε η ώρα που αυτός που θα απουσίαζε ήταν ο Αλκιβιάδης.

-Θα λείψω περίπου πέντε μέρες, αλλά θα σε δω αμέσως μόλις επιστρέψω, της είπε χαρωπά.
Αυτή του χαμογέλασε. Δεν υπήρχε κάτι να περιμένει ακριβώς...
Μετά απο δύο μέρες του τηλεφώνησε εκείνη:

- Πώς είσαι;
- Είμαι καλά, έφτασα καλά και σε σκέφτομαι. Αλλά με φωνάζει ένας συνάδελφος τώρα. Θα πρέπει να κλείσω.Φιλάκια.
- Εντάξει, φιλάκια.

Λίγο πριν αφήσει το κινητό της, χτυπάει. "Κιόλας;", σκέφτεται και χαίρεται. Αλλά δεν είναι αυτός.

-  Πού εξαφανίστηκες εσύ; Πάμε για καφέ ; Είμαι στη γειτονιά σου, της λέει η φίλη της.
- Και δεν πάμε;...
- Επ' ευκαιρία θα γνωρίσεις επιτέλους και τον αδερφό μου, είναι μαζί μου.

Ο αδερφός της φίλης της, ο αποδεικνύεται εξαιρετική παρέα, πολύ αστείος και ιδιαίτερα όμορφος.

- Πώς και δεν είχαμε γνωριστεί νωρίτερα; της λέει.
- Ε, τυχαίνουν αυτά.
- Παιδιά, συγνώμη, αλλά θα σας αφήσω, λέει η Ελένη. Πρέπει να παραλάβω κάποια χαρτιά της δουλειά απο μια πελάτισσα εδώ γύρω. Αννούλα, θα τα πούμε σύντομα. Φιλάκια.
- Γεια σου Ελένη μου!

Κι αφού η Ελένη αποχώρησε, λαμβάνει το λόγο ο αδερφός της και τη ρωτά:
- Μιας και μείναμε μόνοι μας, δεν πάμε για κανά ποτάκι;
- Ναι αμέ!

Οπότε την πήρε και πήγαν σε κάποιο άλλο μαγαζί για να συνεχίσουν και να γνωριστούν καλύτερα...

Thursday, 9 March 2017

Βισσούλα ξανά.

Είμαι εδώ και το παλεύω, κάνω οτι μπορώ, λέει η Βίσση.

Κάααααααααααααατι μου λέει.....

Wednesday, 8 March 2017

Which colour?

It's time to dye my hair again. Should I, should I not?
To pay or not?

Yeah, times like this, I only think of shaving my head :P

Oh, by the way, I m still sick. But the funniest part is my voice.

Listen to that song. It is like I am singing! The Greeks will snap what happened to me :D

Tuesday, 7 March 2017


Νέο επίτευγμα!

Αρρώστησα απο στενοχώρια! (ειρωνεύομαι αλλά δεν κανω πλάκα)

Τώρα αναμένω να ασπρίσει και το υπολοιπο φρύδι....

οκ, έχουμε ξαναπεράσει από αυτά τα γνώριμα μέρη...

Ναι,ξέρω τι θα μου πει κανείς. Θα ξαναβγεί ο ήλιος. Ως τότε θέλω να εξαφανιστώ για λίγο.

Κλείνομαι ολοένα και πιο πολύ, καθώς πληγώνομαι ολοένα και περισσότερο απο δικούς μου ανθρώπους.  Πφφ....

Monday, 6 March 2017


Moments stay forever.

For words goes the same.

Well done.

Thursday, 23 February 2017


Η νύχτα είναι μοιραία~ Τι έχει συμβεί;

      "Κοίτα να δεις", σκέφτεται, "ήθελα να την φέρω στο κρεβάτι μου, μα με έχει τυλίξει στο δικό της. Ας είναι,όμως". Ο Αλκιβιάδης αρχίζει να ψιλιάζεται το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει, καθότι έχει τη δυνατότητα τελικά να τον κάνει ότι θέλει. Άλλωστε, ποιος είπε οτι ο έρωτας δεν είναι επικίνδυνος;
   Το βράδυ κυλάει μεσ' την τρυφερότητα. Είναι χαρούμενοι και μπορεί κανείς να πει οτι είναι απολύτως ικανοποιημένοι. Την Κυριακή το πρωί, επισκέπτονται κάποιο γειτονικό καφέ για να μοιραστούν μερικές στιγμές ακόμα, πριν να ξεκινήσει η βαρετή εβδομάδα. Της φέρεται με το γάντι κι εκείνη αποδέχεται και ανταποδίδει.
   Λίγο αργότερα, το κινητό της χτυπάει και έπειτα απο ένα σύντομο διάλογο, την παρέα τους μεγαλώνει ένας άντρας παρόμοιας- με εκείνους- ηλικίας. Αποδεικνύεται φίλος της απο καιρό. Ο Αλκιβιάδης τώρα αισθάνεται ένα βήμα πιο κοντά της. Αλλά γιατί; Και ποιος είναι ο στόχος τελικά; Να την πλησιάσει όσο το δυνατόν γίνεται, αλλά μέχρι που; Αυτά κι άλλα τόσα σκέφτεται, καθώς συζητούν για διάφορα θέματα. Είναι ωραία παρέα ο τύπος.  Τελικά, "υπόσχονται" να ξαναβρεθούν κάποια άλλη φορά και ο Αλκιβιάδης πηγαίνει στο σπίτι του.
   Το απόγευμα τον βρίσκει παρέα με έναν κοντινό του φίλο να συζητάει για το υπέροχο Σαββατόβραδο που είχε. "Φίλε, ερωτεύτηκες;", η ερώτηση τον παραξενεύει, αλλά προτιμά να απαντήσει χωρίς πολλές σκέψεις: "ρε, σου λέω, η γυναίκα είναι φωτιά! ". "Ναι ρε βλαμμένε, το κατάλαβα", απαντά ο φίλος,"αλλά σε ρώτησα αν την ερωτεύτηκες. Μαλάκα, τα μάτια σου δεκατέσσερα. Είναι πολύ επικίνδυνες αυτές! Σε εκμεταλλεύονται αισχρά, μέχρι αηδίας, γιατί συνήθως έχουν ψυχολογικά και τελικά σε πετάνε και πάνε στον επόμενο. Και δε θα ήθελα να σε δω να γίνεσαι ράκος, για μερικά καλά πηδήματα!". "Έχεις προσωπική εμπειρία, Άκη;", τον ρωτά, ελαφρώς δεικτικά, μα κατα βάση με πειρακτική περιέργεια. "Όχι ακριβώς, αλλά έχει συμβεί σε πολλούς φίλους μου..."."Τότε δεν ξέρεις τι χάνεις!", του λέει γελώντας και άλλαξαν θέμα...
   Αργότερα, καθώς απολάμβανε μια ταινία, λαμβάνει μήνυμα της Άννας: "Σε σκέφτομαι ασταμάτητα!". Η απάντηση του φτάνει απλή "Κι εγώ.". Την Άννα, όμως, αυτό δεν την ικανοποιεί. Θέλει το κάτι παραπάνω και θα βρει τρόπο να πάρει αυτό που θέλει. "Σκέφτομαι το γυμνό σου κορμί, πάνω στο δικό μου κι αισθάνομαι τη θερμοκρασία μου να ανεβαίνει. Λες αν βγάλω τα ρούχα μου να νιώσω καλύτερα ή μήπως χρειάζομαι πιο δραστικά μέτρα;" τον ρωτά. Χαμένος στον κόσμο της ταινίας για λίγο, δεν είναι σίγουρος τι πρέπει να απαντήσει. Ωστόσο, της στέλντει το εξής "Μπορείς να γδυθείς...". Αυτή προσμονεί μια συνέχεια στο μήνυμα, που βέβαια δεν έρχεται. Προσπαθεί να τον ξυπνήσει "και..; δε βλέπω να με βοηθάει... αντιθέτως έχω αρχίσει να ιδρώνω πολύ. Ιδιαίτερα ανάμεσα στα πόδια μου". Επιτέλους, καταλαβαίνει τι προσπαθεί να του πει και της απαντά:"  Έρχομαι να σε δροσίσω" . Σαφώς, μετά απο ένα γρήγορο ντους, βρίσκεται σπίτι της...

Επαφή με το υλικό χαρτί~ Magic touch of the paper

Δεν είναι το ίδιο να γράφεις στα πλαστικά πλήκτρα ενός φορητού υπολογιστή, με το να γράφεις με ένα στυλό σε ένα κομμάτι χαρτί (ή ακόμα δυσκολότερα με πένα- είναι όμως πιο φινετσάτο!). Αρκετές φορές, εκφράζομαι διαφορετικά σε ένα τετράδιο.Κι αυτό διότι έχω την ανάγκη σαν άτομο να "αισθάνομαι" και να αγγίζω τον κόσμο γύρω μου. Η επαφή... είναι σημαντικός παράγοντας στη ζωή μου.


I cannot feel the same  enthusiasm when I write on the plastic laptop. I need a pen (a feather would be even fancier and harder of course, but...imagine if!). My expressions are different on that, since there is no ... touch! And as a person, I love "feeling" the reality around me. But here, I am not connected to my writings that much...

Discussion concerning subjective and objective truths

Parts of the significant mail exchange I have had with a very important person in my life now. Things are quite changed. Quotation marks show the parts that are unchanged. My comments follow.
  • "The thing with luck is, you're probably lucky several times a day without even noticing it. The big ones when the car misses you by centimeters or you win something are less frequent, but they're mostly happening outside of your comfort zone. If you try and change some safe routine you're doing over and over, you can find it easily."
  • "Control is an illusion." You can build a bond, but you cannot control the other person. Only share things.
  • Luck is a state of mind, not coincidences or events. We need to pause for a moment and reconsider our everyday lives. It' s better to take a short break, to realize how lucky we eventually are and even stop envy other people's lives. Each of us has his own path, their own moments to live.
  • "People who complain all the time are mostly those conservative people who (subconsciously) like to complain". My -lovely- friend... I disagree about the word "conservative", however about the rest, you are right. A thing to add, is that no one at the end of the day gets anything by complaining to other people. That sinks you deeply in the same repetitively routine of talking about how unlucky you are and what things could have happen to you if... And then, when you have  a -let's call it- bright idea, you keep speaking around the ways to achieve anything or the possibilities together with the positive outcome. Thus, the person has the illusion of putting effort on achieving it, whereas they actually only spend their energy on bragging how they finally came up with something great. Oh great...
    As you see, I know it very well, as I had been a whining person for the most of my life. Nevertheless, I have decided to change. And I did! More action, less cry.
  • "People like security, because it gives them illusion of control", but you know... you have already mentioned it: Control is an illusion. The moment you let go, you are free of burden, anxiety and drama. I have got to internalize that, since I can see that it doesn't work as a "post-it" note in my mind. No. No more bridles. Be free and [yeah, why not].
  • Purpose. Yes, get a purpose in life. Simple tasks for the week (now I can only apprehend and have a justification about why {the fuck} we had so strict schedule as children or teens. Because it actually gets your shit together. That' s why. It gives you commands, tasks, reason to get organized. And come on, it wasn't THAT hard after all.
    Yes, maybe some days you wanted to scream or quit from being a human or a person of the society, since the stress was way too much, but look at you now! You are still alive and a part of it. Yeah, whatever. Could you please, think of yourself having endless time to finish a project, finally take up these dance/language/drawing/whatever-the-heck-you-chose-to-do lessons or even the courage to speak to someone, without forcing yourself to follow a schedule? Do you even think that we would go to schools as kids? "Yeeeees mom, I wiiiiiillll study" ~ liar.  However, back then, we weren't able to conceive the positivity of the whole concept. Conclusively, it was a tested formula for our own good. Or I guess so.
    Consequently, we should have a bigger dare in life. A dream, a plan to follow. And maybe organize our agenda a bit, to be focus on that big dream. Sleep is essential, fun is satisfactory, friends as well, but what about our mind-psychology pleasure? I love that feeling of accomplishment. (Well, afterwards there is an inevitable part of emptiness, but the achievement is still there). Then you raise the standards, so you have something to fight for. Understood? Knowledge and self-improvement. What else? Beers and fun only? No.
  • Last but not least: There is no competition, therefore no winner. Constant fight for your own beliefs. 

Many things are missing, because I feel really sleepy, but this post is a part of the things-I-needed-to-do. And there was no postponing. 

Tuesday, 21 February 2017

Enjoyment in a foggy day

   I would never imagine myself being in an office ~I love that place to be accurate~ waiting for people to need my one minute assistance (wtf, i am THAT useful ). I ve already had 10 people and I am expecting maybe one or two more. Why not...
   I am listening to tango once again, and I can clearly see that friends always exist. I could have never imagined having in the present, better friends than in the past. I am sipping my second coffee, slowly, as I read his e-mail. A significant one, again, as it seems. Reality is bitter, like coffee. But by sipping the coffee, I get some pleasure. Same goes for life.
   I needed to take a break, once again, in the middle of his e-mail, so I could fathom all the meaning behind the words. I tend to devour e-mails, letter, chats... I feel thirsty for communication. But in the present, I am the one who needs to act more as a recipient than a sender . I have a vehemence of understanding the things around me, so eventually I can be able to get a small pinch of my own reality, my life. I do not have the same enthusiasm of explaining my mind to people. To tell him how similar we think? Why to get stuck into the same phrases all over again? Instead, we can speak for something more. One step further. Knowledge. Yes, please, I like this state of philosophy that we submerge ourselves. Do you adore evolving yourself? So do I.

~yes, I was accurate, two more girls just entered~

Oh man, I need to read those e-mails at least twice, because I m afraid of disregarding short meanings or pictures. And probably, I m reading them again in the future.

~Sun after the hail, the strong wind and the rain. Weather exactly like life. Liberec, I m not truly decided If i adore, like, love, dislike [and many more verbs] you, yet~

I m diving into the written reality, which represents the life of two different and probably ordinary -so far- people. Wanna leave your mark? Why, where, on whom?
Food for thought.

Friday, 17 February 2017

Speaking about regrets

   Regrets in your life can drive you crazy. It is about this life that you might have had, IF you did this or that...
   Regrets are small worms in your soul that can devour the whole "you" within moments.
But then the moments pass. And you are free again, till the next regrets.

"What if...?" & "What if not..."

Live your life, live the small moments, be quite humble. You can also be a superstar from time to time. It s your life, you choose.
Try not to hurt anyone. Live those moments and let them sleep forever in your mind afterwards. Your heart is an empty drawer. Fill it up. Make the best out of this short period...

Take the chances. And leave your mark. Somewhere and maybe on someone. You never know. Life is a simple state in the most complicated way.


Thursday, 16 February 2017


Νηνεμία. Αυτή πριν την καταιγίδα ή μετά;

I m falling apart. 

Wednesday, 15 February 2017

Η νύχτα είναι μοιραία~ μέρος τέταρτο

   Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε καθημερινά την εβδομάδα που ακολούθησε. Αυτός, εκτόνωνε τις ορέξεις του με το απόλυτο θηλυκό (και ήταν μάλιστα περίφανος γι αυτό, μόνο που δε μπορούσε να το δείξει πουθενά) κι εκείνη τον χρησιμοποιούσε για να χαλαρώνει την ένταση της μέρας. Δεν υπήρξε ίχνος βαρεμάρας μεταξύ τους στα ερωτικά τους παιχνίδια. Είχε, μάλιστα, εμπλουτίσει εκείνη το σκηνικό, με διαφορετικά σέξυ εσώρουχα που είχε ήδη στην κατοχή της. Αυτός, τρελαμένος μαζί της, της πρότινε κάποια στιγμή να βρεθούν σε κάποιο ρεστοράν. Η άρνησή της του κόστισε συναισθηματικά. Όμως, δεν το έδειξε και κυρίως, δεν πτοήθηκε.
   Ακόμα μία εβδομάδα πέρασε και βρέθηκαν ακόμη 4 φορές στο δικό της χώρο, για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές τους ορμές, ενώ όταν ήρθε το Σάββατο, εκείνη προτίμησε να βρεθεί με τις φίλες της και να αλλάξει παραστάσεις. Κι εκείνος δεν έμεινε μέσα. Σαν να ήταν συμφώνημένο όμως και απο τις δύο πλευρές, έτυχε να συναντηθούν την ίδια ώρα, στο ίδιο μέρος. Αυτός, αν και περνούσε καλά με τους φίλους του, έδειχνε να μην το απολαμβάνει στο μέγιστο. Από την άλλη εκείνη, διατηρούσε ένα μυστήριο ύφος και χαμογελούσε άνετη στις φίλες της.
   Τα βλέματά τους συναντήθηκαν περίπου μισή ώρα αφού έφτασαν και οι δύο στο ίδιο μπαρ. Αυτή τη φορά, ήταν ντυμένη με ένα μπορντώ φόρεμα, λιτό, που όμως αναδείκνυε τις καμπύλες της υπέροχα. Τον πλησιάζει και τον ρωτά μοιραία: "με ακολουθείς;" και γελάει. Της χαμογελάει ζεστά και της φιλά το χέρι. Οι κινήσεις και το βλέμμα του δείχνουν πόσο πολύ θέλει να της φιλήσει τα χείλη, όμως εκείνη δεν εγκρίνει. Απογοήτευση ξανά, αλλά ενθαρύνεται απο το βλέμμα της που είναι γεμάτο υποσχέσεις. Την οδηγεί, μετά τη σύντομη συζήτησή τους, στο τραπέζι της, όπου τον συστήνει ως φίλο. Χαμογελά αυτός και αποχωρεί προς τους δικούς του φίλους.
   Το βράδυ περνάει, με κάποιες κλεφτές ματιές απο την πλευρά και των δύο. Μόλις εκείνη φεύγει με τις φίλες της, εκείνος νιώθει να μην έχει λόγο να είναι πια στο χώρο και πηγαίνει στο σπίτι του. Λίγο πριν ξαπλώσει, της τηλεφωνεί διστακτικά. Δε θέλει να γίνει αδιάκριτος αλλά δε μπορεί και να αδιαφορήσει τελείως. "Θα ήθελες να έρθω να σε πάρω;" τη ρωτά. "Τι έχεις κατά νου;" αποκρίνεται αυτή κι έτσι τον στριμώχνει.
   Θέλει να περάσει το βράδυ του μαζί της. "Θα έρθουμε σπίτι μου και θα χαλαρώσουμε. Μπορώ αν θέλεις να σου προσφέρω μασάζ με προοπτική εξέλιξης σε ηδονή" υπόσχεται αυτός. "Έχω να σου προτίνω κάτι άλλο", του λέει, "γιατί δεν έρχεσαι απο εδώ να κοιμηθούμε μαζί;". Η καρδιά του χτυπάει τόσο δυνατά που νιώθει οτι θα σπάσει. "Σε λίγο είμαι εκεί", απαντά φυσικά και ξεκινά για το σπίτι της. Τόσο καιρό, δεν έχει μείνει ουσιαστικά εκεί, εκτός απο το πρώτο βράδυ το οποίο ξεκίνησε απλώς για το πήδημα. Οδηγεί νευρικός και μετά απο κάποια λεπτά βρίσκεται μπροστά της.
   Εκείνη στην πόρτα, του χαμογελάει γλυκά αλλά παραμένει ψυχρή. Δεν είναι συνηθισμένη να φανερώνει συναισθήματα. Θέλει, όμως, να τον αγκαλιάσει. Τελικά αρκούνται σε ένα τρυφερό φιλί στα χείλη, καθώς κανείς δεν κάνει άλλο βήμα.
   Έχουν αρχίσει να τρέφουν συναισθήματα αλλά δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Το νήμα πλέκεται και περιπλέκεται γύρω τους. Διαφορετικά ξεκίνησαν, όμως τώρα είναι ο νους του ενός στον άλλο. Μα παραμένουν συγκρατημένοι. Ο λόγος είναι σχετικά άγνωστος. Άλλωστε, γνωρίζουν ελάχιστα πράματα ο ένας για τον άλλου, αφού τον περισσότερο χρόνο που είναι μαζί, τον περνούν κάνοντας σεξ. Κάτι που ίσως να τους κοστίζει συναισθηματικά τελικά...

Spare time to write a thing.

How can I delete people from my life?
How can I forget moments? Is it the same as holding moments in your mind forever?

It s been an awful night and of course alcohol made it worse. What did I even thought about?

Loneliness hits me from time to time. That's when I sing this:

People are not contacts in an application to just erase them, and retrieve them back from the back up memory. Whatever you live, it s a moment, some minutes, some time and then it flies away.

Aren't we all alone eventually?

People that I might never see again, or people who I repel. As always. 
Do not come close to me, so you would not see how hurt I ve been. You should not see neither feel my thoughts, my emotions, my wishes...
Do not touch me anymore. It hurts like hell.

I have nothing more to give. I cannot. 

It s still me, but some things are missing. And I end up hating me for short time. 

I don t know where I belong anymore. I am a man with no land. That s all for now. 
But I am ok after all. 

Was it all just an imagination? Or was it really awesome?

Love this song:

Monday, 6 February 2017

Σκέψεις σαν αέρας

Η ζωή δεν είναι ένας και μοναδικός δρόμος που τον βρίσκεις κάποια στιγμή και τον ακολουθείς παντοτινά.
Δεν είναι ένα πράσινο λιβάδι μετά τη στροφή.
Ούτε είναι κάποιο βουνό, να το ανέβεις κι έπειτα να ατενίσεις τη θέα γαλήνιος, κουρασμένος μα και χαρούμενος που τα κατάφερες επιτέλους.
Μα δε θα τα καταφέρεις άλλωστε ποτέ.
Γιατί κάτι τέτοιο δεν υφίσταται.

Η ζωή είναι διαφορετική έννοια για τον καθένα και ως εμπειρία μπορεί να είναι ευχάριστη αλλά και δυσάρεστη από μέρα σε μέρα ή ακόμα στιγμή με στιγμή.

Ζωή είναι αυτό το πράγμα που σε ξυπνάει το πρωί και σε στέλνει στις υποχρεώσεις σου όλη μέρα, αλλά και στους αγαπημένους σου ανθρώπους ταυτόχρονα.

Το κλειδί δεν είναι να αλλάξω τον κόσμο. Το κλειδί είναι να αλλάξω τη δική μου αντίληψη γι αυτόν.

Ένα τραγουδάκι που μου ανεβάζει τη διάθεση:


Άντε βρε, είδατε και το γραφικό μου χαρακτήρα μέσα στην ορμή μου να γράψω!

Saturday, 4 February 2017


I feel empty inside. Days come and by and the feeling of not having a clue is faintly there. I have good time though. But I am scared. Afraid of encountering again the same repetitive reality with no hope. I felt comfy here. I had a spark of future life, a hope, but no one to share it exactly with. There wasn't this kind of person being childish, smiling uncontrollably, no fearing of future. I am not 16 anymore. No, I am not. (And people around me as well)
I ve started being almost like 40s (I know, I am exaggerating much), I need some boost. A fearless-happy person. Why can't I, myself, be this person? What holds me back all the time?

People tend to tell me that everything I have experienced has changed me. Well, yes ok. But not always positively. I m still unbalanced somehow, and God knows (if it exists) if I ever find my way.

Some get so attached to me, that I feel I m losing my own self somehow.
What s the meaning of time? What's the meaning of "self "

Do I even have passion for anything ? Am I after something?

There are hours in my day, that I have things to share and smile for or even complain about. Then, it happens to find nobody to do so. Things in me are not the same anymore.
I m tired of talking. Even tired of meeting new people I would say. Repetition again "Where are you from? How old? Where exactly do you live? How are things in Greece? I have/n't been there, but I heard.....blah blah blah"

I feel alone, but I am the one who makes me like that.

I really needed to cry tonight. So much anxiety, that my mouth was shut. Today the day was full of pressure from two or maybe three directions. And here comes the stupid questions as well.

An old song, to make me feel safe again. Back to that age, full of passion for the upcoming days. The days arrived though, the passion left.
I m not translating the lyrics, even though I love them. It s like me.

Every choice has it s own price. Inevitable.
It also seems that I am a bad influence to others. Like a bad luck. No consolation for that.
I am the obstacle in someone's life. That s how I feel.

Μεγαλώνω και γίνομαι δυσκολότερος χαρακτήρας. Πιο ειρωνική θα έλεγα, πιο κλειστή, ίσως απαιτητική. Fuck it...
Τίποτα δεν είναι το ίδιο.

I feel alone tonight. That' s all.

Friday, 27 January 2017

Σκέψεις της μέρας

Γιατί πρέπει η ζωή να είναι τόσο σύνθετη;  Ναι, ξέρω, απο τη μία αυτό είναι που την κάνει ενδιαφέρουσα, αλλά απο την άλλη ενίοτε τα επίπεδα είναι τόσο δύσκολα...
Πάλι θέλω να εξαφανιστώ. Δε θέλω να μιλήσω σε κανέναν, αλλά είναι αδύνατο. Είμαι στη δουλειά.

"Δουλειά". @@ρια.

Τα πράγματα δείχνουν φανερά ότι δε θα υπάρξει θέση για μένα εδώ πέρα. Κι οι αμφιβολίες μου χτύπησαν την πόρτα. "Τι κάνω εγώ εδώ;". Ξέρω, κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Επεκτείνω για λίγο τη φούσκα μέσα στην οποία θα ήθελα να ζω. Μια τρίμηνη παράταση.

Προσπαθώ να βρω μια άκρη, τι έχει νόημα και τι όχι. Ξέρεις, δεν είναι οτι το βάζω κάτω, απλά όταν τα πράγματα είναι τόσο φανερά, δε μπορώ να εθελοτυφλώ άλλο.

Κάποιοι θα χαρούν που θα επιστρέψω, κάποιοι θα ενοχληθούν που θα φύγω, αλλά εγώ στην τελική τι θέλω;

Να μου πάει μια φορά κάτι σούπερ.
Και την παραπάνω φράση μερικοί ίσως να την παρεξηγήσουν.

Πήρε το αφτί μου, αρκετούς μήνες νωρίτερα, απο κάποιο μεγαλύτερο και μυαλωμένο άτομο οτι "θα γίνω καριερίστρια".

Νιώθω ανίκανη να πάρω τη ζωή μου στα χέρια και σε αυτή τη φράση θα μου πει κανείς "η κωλοκατάσταση είναι ίδια για όλους". Αλλά ξέρετε κάτι; Δε με νοιάζει και τόσο. Εγώ τι κάνω μέσα σε όλο αυτο... τι;

Και πέφτουν όλοι απο πάνω μου να μου πουν τις γνώμες τους.

Τι ήταν αυτό που με έκανε να πιστέψω οτι είμαι καλύτερη απο κάποιους άλλους; Δεν είμαι. Είμαι κι εγώ άλλη μία απο τη μάζα. Για κάποιους είμαι μοναδική... αλλά αυτοί είναι οι λίγοι του κύκλου μου.

Είχε δίκιο εκείνη η κυρία. Ενίοτε μάλλον κοιτάζω τον κόσμο αφ' υψηλού. Είναι το στοιχείο που με κάνει να νιώθω καλά & ασφαλής, μα με κάνει να είμαι εκτός τόπου και χρόνου πιθανότατα.

Ας τα άφηνα όλα πίσω για λίγο...να κυλήσουν μόνα τους σαν νερό...

Sunday, 22 January 2017

Κόψε με στα δυο

Παντελίδης συντροφιά με μια απο τις πιο πικρές μπύρες που έχω γευτεί:
IPA! Πιο θολή απο το Θερμαικό... ξανθιά και ιδιαίτερα άγρια γεύση. Παρ'ότι οι πικρές λάγκερ (lager) με απωθούν, oi έιλ (ale) ωστόσο είναι διαφορετικές και κλείνω προς τα κει....

Nazdravi ή αλλιώς στην υγειά μας!

Έγινα κουρούμπελο με μία μικρή καθότι είμαι κομμάτια απο αυπνία...
Πάω για νάνι. Φιλούρες.

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ (EDIT) : Τελικά ήπια κι αυτή (το λέω για να μην αναρωτιέστε γιατί παχαίνω)
Διότι τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως τα θέλουμε.