Tuesday, 19 September 2017


Sometimes I get inspiration the weirdest times.  Like this one when I almost woke up in order to take a note of this,  otherwise I would forget in the morning. 

There is even the date!

Thursday, 31 August 2017

Some update!

So, my life is not only going in an excellent way, but even better of what I imagined.

I am having answers on questions I used to carry around, like "why did all those situations happen in the past?".

To grow.

I had to get rid of some toxic people and change environment, in order to become bigger and better.
I am not sticking to a place where I cannot evolve myself. I am not a tree.
I am not sacrificing my studies, my knowledge and my skills neither I m wasting my time on people who were irrespectful towards me or had nothing to offer back to me (when they were constantly taking from me...), situations full of unnecessary difficulties and a general mentality which I never felt I fit it.

I am satisfied from myself.
All the rest, could be excuses.

So, here is a collection of photos.

From this (last summer) : 

I went to this:

Nice, huh?

Wednesday, 23 August 2017

Laser game - WOW

   So, the other day I had the fun of my life!!
   We went with some people of my team for team- building activity: laser game. 12 minutes of running, chasing and shooting each other.

   I sweat(ed) so much, that I had to change clothes afterwards!
   I bended, crawled, fell down, ran into people, screamed, hit the walls, but eventually it was totaly worth it, since I got the 2nd place! [yes, it s an achievement since my aiming skills suck and I hadn't played it before - in contrast with the person in the first place who can be considered as a veteran{lol}]. And the point difference with the first rank was very small.

   Here is our photo,  right after the game:

Now I am looking forward for the next game, with this or even another group of people! 


Monday, 14 August 2017

Another one

This clip makes me smile! :)

Thursday, 10 August 2017

Thursday, 3 August 2017

The unexpected turn

So, in a previous post (in Greek), I mentioned that I met two Greeks, one from my city.

Well, we went out again and we were a beloved company of him, Sudeep, a female colleague of mine and myself.  My colleague and Sudeep had met the previous night, when we went for drinks in a place where we had view of Prague, from above!

As I was saying, the Greek guy- let's call him- Lazaros (even though his name is pretty bad-ass in Greek and I like it), took us for lunch and then we continued for beers. The place has a big variety of foreign beers (because why not) , so I wanted to get a taste.

While we were discussing about -pretty much- everything, I explained something getting an example from tango music. At this point, Lazaros explains he had been a latin dancer, professionally.
*Jaw drops*

And he has been a teacher also.
*Wider opening of jaw*

And he had been teaching tango as well.
*Jaw reaches the pavement*

I asked him if he knows the teacher I had there. One question as an answer "was he a taxi driver before?"

~Damn, yes!~

I had no intentions of meeting Greeks anymore. I had no intentions of finding a dancer. I had no intentions of making friends around my job area.

Well, well, well... It happened!

The guy is simply amazing, funny and lovely.

Friday, 28 July 2017

Sirf tere liye



I am addicted to this language... and maybe not only the language...

Wednesday, 26 July 2017


A night of girls.

A night for cocktails.
Uncountable number of them. Why not, I mean.

A night, in which you confess deep thoughts.

A night in which you get to know another person.

"There should be a reason and you should know". That's what she said.

I disagree.

What if I really shouldn't know?
What if it is not the right time to know?
Or what if I... just don't want to know?

Is life a tango dance?
A glance to an unknown person, for a while... An instant spark, which can last three or four minutes.

Or a lust for the other person's moves
(which by the way can spoil relationships, generally speaking) ...

A never-ending chase of partner.

That one. The one.
The leader who is simultaneously a follower. The person who can listen to your mood, your ideas, your everything. But also, will let you hear their own love, passion, needs...

 How complicated simple is life eventually.

One moment you -think you- have everything, and the next moment you crave something (or for those who dare... someone) new.

 Life is this path of exploration I have rationally chosen. Even though some people have disagreed on that.
Now, those people are out of my life and I will not spare removing any other sound so unfamiliar to me, ever again.

I am strong, after being so weak in other peoples' "arms" (not literally). Those people are not even worth a word from me anymore. And believe me... I m not speaking about boyfriends -only.

There are TWO people who altered my life forever and a joker who thankfully enough, is there to give me a hand (or...two).

One person, is a woman. Apart from the one who gave birth to me (ok, that's a fact), there is another one who played a particular role in how I see the world. Well... FUCK HER. I actually thought about it again and again and I might need to thank her. For cleaning some... dirt out of my life. But ok, she doesn't deserve more lines spend on her.

The second person is a guy.
A person who saw me getting destroyed, burned and almost losing my life. A person who listens to every bullshit I need to tell. He is not my boyfriend though, don't get confused. There is a huge difference of him and some boyfriends I ve had (ok, maybe all). He listens. Everything. Patiently.
Αnd not only that, but he seeks for feasible solutions. Words that won't only soothen my heart, but help me get out of my shit-hole.

That person is Sudeep.

[I know I always change the names and this may cause you thing I break the rules of "no real names posted" but first of all this is something positive and second this is my blog and the rules are mine. (I have never wrote down this rule, right?)]

The joker is Kiki. Or actually, as she was self-introduced to the Indian-restaurant owner: Kyriaki.
[Darling, he had a difficult time pronouncing your name, why didn't you shorten it up a bit?? LOL ].

Those letters, with the actual meaning of the word "letter" have make me see the world brighter, philosophical and from a deep aspect (helloooooooooo, is anybody theeeeeeere???). Very important written documentation has proved to be life-saving and self-developing material.

Thank you to both.

Along with Nikos (that's another joker, but I l keep him hidden for now), you fall in place in order to formulate my personal puzzle of ... close people. [Yes, the one I had been complaining about for soooooo many years, while being ignorant. Not on purpose though].

Now, I need to go but I will return shortly with new thought- provoking (or even provoked) material.

"Ακούω ελληνικά, δε με γελούν τα αφτιά μου;"

   Ναι, κυρίες και κύριοι, με αυτήν ακριβώς τη φράση, γνώρισα δύο Έλληνες (ο ένας μάλιστα από τη Θεσσαλονίκη). Κανονικά, θα έπαιρνα το δίσκο μου και θα έστριβα, αλλά κοίτα να δεις... Έκατσα! Και κατά πως φαίνεται θα τους ξαναδω, αφού δουλεύουν στο δίπλα κτήριο και κρατήσαμε επαφές...

Το τραγικό της υπόθεσης είναι που ζορίζομαι να μιλήσω. Ενίοτε μου λείπουν κάποιες λέξεις...

Sunday, 23 July 2017

Mere jeevan saathi

If you want to watch a(n) (old) Bollywood movie on youtube with English subs, I can offer you this link:

I have watched a lot of romance stories, but common ... here I was a bit surprised! 😱

And this is one of the best (because of the meaning) songs from Bollywood that I 've listened to, so far.

If princes existed.

Wednesday, 19 July 2017

The IT guy!

In order to get the IT... you need to be the IT!!

(moto of the day from me to my team!).

I am surprised myself of how many "problems" I can solve. Lol.

You can never ever gonna get ...!

Big, huge love for this song (and her).


Sunday, 16 July 2017

First night out in Prague

   Last night I decided it was high time I went somewhere. Of course I don't know people yet (apart from some colleagues, but we will come back to them in another post) and that makes the situation a little bit more tricky, since my buddy is in India. For almost a month. Really Sudeep?Well, ok, I will explore EVERYTHING alone.

Ok, I m joking. That's impossible anyway. Prague is... huge!
And so is the park/forest/i-still-have-no-idea-what-this-huge-area-is behind our house. I will go once, but pray for the wolves. I might be toxic for them.

So, as I was saying I received a message from a friend who came to Prague from Liberec. Well, "surprise?" I might have said to myself and I had a quick shower.

I needed an hour to get to the place, catching like some of the last trams. Of course I went in the wrong direction at first (it was funny for me, cause I was somehow returning in my home area, risking my night out because I have no clue about the night transportation!).

Eventually I arrived, safe and beautiful. Yes, I needed to say the last statement [haha].

It was a ...milonga!!

I met people who I already knew and that was a bit of relief, but I also met new people. I danced my tantas and I was full of enthusiasm, again!
For sure I have become better, since there was a "demand" from their side to dance with me. But, hell no, I am not a professional [yet. Cause you never know life -I grin-].

After those 4 books I 've read in the last week (stay without internet and suddenly you 'll find a helluva lot of time), I think I reconsidered some aspects in my life, particularly the "dating" section and the "we might die today". Gosh, what type of romance have I been reading eventually? Lol.

Anyways, I wanted to mention that my first official night out (common I 've been for pizza already, but very close to my house, so I don't count that much) was successful. Of course it would have been. I have nothing to fear...

Friday, 14 July 2017

My life from books

   Since I moved and I didn't have internet for a few days (only because I didn't have time to visit a shop, otherwise once I visited the company, I got it within an hour, not like in Greece, that you get it after a month!), I had the chance, thanks to Scribd, to read a few books. Well, the story goes like this: At first I got the offer for one free month of reading and I really wanted to read one book that I could find only there and nowhere else online (you possibly know my librarian/retrieving-from -the -internet skills, so yes, i dug up everything, but without results). So, I gave the details of my card -obligatory step of course- with the thought that "I m gonna cancel it after I finish the book, not a big deal".

Obviously this part never happened. Because I got wrapped up with all the previous good news and as a result I forgot it (now I can say "Thank God"). Anyways, I got charged for the current month- it's not very expensive thankfully- so I thought of taking this opportunity and read few books, of those for passing your time easily (I am -too obviously- taking a break from crime novels for  a while, after all this knowledge coming from and going to my thesis).

Let me remind you that simultaneously I have started my new job. That means that I meet new people constantly.  And - oboy- I have so many moments as If I am the main character of those books. Or some movies.

Yes, imagine me as Sarah Jessica Parker in the movie "I Don't Know How She Does It" and a lot more or as my beloved Jennifer Aniston  in many movies casually hurries to the office (guess who was almost late two days ago! Hups).
And definitely not only those moments. I got you another example of -amazing- Sandra Bullock in the "Proposal". 😁😆

I have to go now. See ya soon.

Wednesday, 12 July 2017

Work daily stories anyone?

  Would anyone be interested in me writing stuff that happen to me while at work? I don't mean gossip, but just some funny representation of the reality somehow. if yes, how about the title above this post? Otherwise you may suggest anything of your own. I know some of you like the way I write


Η νύχτα είναι μοιραία- Κοίτα να δεις συμπτώσεις!

   Κάποια απο τις επόμενες μέρες η Άννα δέχθηκε τηλεφώνημα απο τον Αλέξανδρο για να συναντηθούν για ένα καφέ. Ένα απειρο-ελάχιστο συναίσθημα ντροπής τον ενοχλούσε κάπου στην άκρη του μυαλού του και ήθελε να το διευθετήσει και να δει αν υπήρχε ακόμα κάποια ευκαιρία για αυτόν και την Άννα. Συναντήθηκαν, λοιπόν, σε κεντρικό καφέ της πόλης. Ο ήλιος έλαμπε, όπως και τα μάτια της.
   Η Άννα φτάνει στο καφέ παρέα με την Λίζα, αφού είχαν βρεθεί λίγο νωρίτερα για κάποια ψώνια, συζητώντας τα νεότερα γεγονότα που έχουν προκύψει σχετικά με την Κάτια.  Όπως το είχαν υποπτευθεί, τα ραντεβού με τον Άκη βαίνουν καλώς και η Κάτια φαίνεται ικανοποιημένη και ερωτευμένη μετά απο καιρό. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο η Άννα χαίρεται για τη φίλη της και τα μάτια της λαμπιρίζουν πονηρά. Η Λίζα αποχαιρετά την Άννα πριν φτάσει ο Αλέξανδρος. Λίγο πριν σερβιριστεί ο καφές της, έρχεται κι εκείνος χαρούμενος.
- Αννούλα; χαμογελάει διάπλατα κι εκείνη σηκώνεται για να τον χαιρετίσει.
- Γεια σου Αλέξανδρε! του λέει και τον αγκαλιάζει θερμά. Πώς είσαι;
- Ικανοποιημένος που σε βλέπω, της απαντάει κάνοντας την επίθεσή του ως κυνηγός. Εκείνη, όμως ξεφεύγει απαντώντας:
- Ε, αφού είσαι ικανοποιημένος μόνο που με βλέπεις , τότε μια χαρά.
- Τι εννοείς; κάνει απορημένος, ενώ ψάχνει μια καλή φράση για να γυρίσει το παιχνίδι.
- Τίποτα. Τι θα πάρεις; Περιμένει η κοπέλα, του λέει χαμογελαστά.
- Α ναι, ενα φρεντο σκέτο παρακαλώ, λέει στη σερβιτόρα κι επιστρέφει το βλέμμα του στην Άννα. Άργησα;
- Όχι, ήμουν εδώ γύρω με μια φίλη, μην ανησυχείς, του χαμογελά.
- Δεν ανησυχώ γι αυτό, συνοφρυόνεται.
- Τότε; Απορεί εκείνη.
- Κοίτα Άννα, ήθελα να είμαι βέβαιος ότι δεν είσαι θυμωμένη μαζί μου. Ξέρεις, για το βράδυ της εξόδου μας. Πέρασα πολύ ωραία πρέπει να ξέρεις.
- Εντάξει, ότι έγινε έγινε, δε χρειάζεται να σε ανησυχεί αυτό. Δεν έκανες κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπεσαι. Απλώς κι εγώ ίσως να μην ήμουν τελείως ξεκάθαρη, του απαντά σκεπτική.

 Ξεκάθαρη ως προς τι; αναρωτιέται. Να του μιλήσει για τον Αλκιβιάδη ή να το αποκρύψει τελείως; Αξίζει αναφοράς;

- Θέλεις να μου εξηγήσεις καλύτερα τι εννοείς; της κρατά το χέρι κοιτάζοντάς τη στα μάτια.
- Ε...  αναφωνεί ανύμπορη να αποφασίσει.

Ο Αλέξανδρος επιμένει να την κοιτάζει στα μάτια περιμένωντας μια απάντηση, με ενα μειδίαμα. Κι η τύχη παράλληλα παίζει τα παιχνίδια της οπότε η Άννα βλέπει τον Αλκιβιάδη στο μπαρ να περιμένει τον καφέ του. Ακριβώς εκείνη τη στιγμή στρέφει το κεφάλι του προς το μέρος της και του χρειάζονται δύο δευτερόλεπτα για να συνειδητοποιήσει οτι είναι εκείνη. Το ίδιο παθαίνει κι αυτή, που δεν ξέρει πως να αντιδράσει ακριβώς. Του χαμογελά συγκρατημένα, σαν να τον χαιρετά και το ίδιο κάνει κι εκείνος. Στρέφουν και οι δύο τα βλέμματα αλλού και η Άννα αποφασίζει αστραπιαία τι θα απαντήσει στον Αλέξανδρο:

- Άσ'το μωρε, δεν ήταν κάτι σημαντικό. Απλώς είχα πολλά στο κεφάλι μου λόγω δουλειάς για λίγο.

Εκείνος της χαμογελά και της φιλά το χέρι. Η Άννα δεν αλλάζει έκφραση, όμως ο Αλκιβιάδης έχει γίνει μάρτυρας της σκηνής. Ενοχλημένος καθώς είναι, πληρώνει και φεύγει.

- Έχω ενδιαφέρον για σένα, λέει απαλά ο Αλέξανδρος γεμάτος χαμόγελο.

Η Άννα κοκκινίζει λίγο και μαζεύει το χέρι της.
- Μίλησέ μου για τη μέρα σου, τον προστάζει κι αλλάζουν θέμα.

Η ώρα τους περνά ευχάριστα...

And there are some dreams...

There are some annoying dreams, in which you appear.
And along with you, the possibilities appear as well.

Things that were meant to happen, meant to be said, meant to be meant eventually.

I know these silly games, but I deny my participation.
And the more I deny it the more you are there.

You know what I believe in, somehow? Here, i m saying it:

Parallel universes.

And I 've read an interesting book lately. "Maybe in another life", by Taylor Jenkins Reid.

Yes, maybe in another life. Or maybe in dreams. But thank God I wake up afterwards.

In one of the recent dreams, you were there though, looking at me straight in the eye. You were so proud of me. You said you had been searching for me and you could reach me only after my fame had risen. You were clear on that. You simply did not want to disturb my way to success.

Your eyes were sparkling more than ever! You had the particular smile of Gioconda with which I still remember you vividly.

I saw you there, one more and possibly a last time.

You had your wife in your arms. You were holding her tightly as in those photos stored in my external hard drive.
One photo taken in front of the emblem of the city in which I was born in. Cannot call it "my city". I do not belong there any more and I never did. But If you are wondering, I don't hate it exactly. I just had enough. But yes, for holidays, you better spend like 5 days there.

But coming back to what I was telling you, you were there together.

It's funny how much I owe to people who do not play anymore active roles in the scenario of my life. It seems as if they served a particular reason for meeting me.
Well, ok.

Back to the dreams now, I am glad I was involved with psychology books. I know exactly what most of them mean. The problem is that I deny it. Never mind.

I will keep you posted.

Sunday, 9 July 2017

Just a plus

In my previous post one song is missing. Of course now I don't remember which.

But I want to post another one that makes me happy all the time recently:

EDIT:  I finally remembered!!
It was this one:

Saturday, 8 July 2017


Hello there!
I finally have the best reasons for my so-long absence from my writing habits. Well, I am sooooooooo excited that I don't even know where to start!

I think it is better to take it slowly by giving you the main idea and then filling up the details. I have had a crazy time and it doesn't even matter since when this started, because time is in my side from now on.
So, hold yourselves, I am starting.

You all knew I was about to defend my thesis. I did. So:


And you know, I have done the impossible. See below.


Oh, wait. That' s... not the truth.

Before even graduating, I got the offer. Who does that?? And this is not a job of whatever. This is a career opportunity.

So, this had a consequence:
Yes, me. I did it. And it seems to be one of the best decisions I have ever taken!!

I have no idea which of the above is the best thing that I have done so far. I wrote the stuff in the order they happened. Within like 10 days probably.  

I went already to my new job and oh god, I have so many stuff to tell you.

Let me get a sip of my cold Únětické beer of 12°...
Oh lovely spirits, it's Saturday and I am enjoying an amazing day today!...

Well, I got so many compliments simultaneously from people during the last period, that I started feeling embarrassed (almost).

I 've got comments about how smart I am on my first training day. Kinda cool I suppose!! The funny thing is that they really meant it. And it is such a great thing to know...
I have just started A CAREER!! I so like the idea.
I don't want to reveal for whom I work and what I do. Let's not shock some people... But for sure my life has changed and I am expecting it to change even more. In a positive way!

I have achieved my teenager dreams. All, one by one. On my own (as much as someone can be alone). I can see a successful person in me and this feeling is pretty damn good! Now, in some time, I will move on to my next goal . Because life without goals, can make you a couch potato. And I am not this kind of person.

Knowledge is around me all over... such as pleasure. And a -finally- calm heart.

"FINALLY" is the word I keep saying to myself every day. And maybe even several times per day.

I have a flat, which looks like I chose to move to Amsterdam and it is just renovated. The neighborhood is quiet and simultaneously amazing.   My office, is not very far and it is located opposite of a big mall and right next to a metro station. I mean... what else would I ask for!!?

I left behind me the dull, depressing Thessaloniki, with all of the complaining part. I also left there my previous self. Now, thanks to many people, I have found who I am and what I want to do in my life.

 I am finally satisfied!!

In January, I have said that this year was going to be different, amazing and full of surprises. I was correct. Good feelings kept coming one after the other and every time I was correct. Now, I am about to stabilize myself, but really I don't care any more so much about this part. I just know it is gonna happen.

I have wasted a lot of time on wrong people. But this doesn't mean that I will not make any mistakes from now on.  It is just so obvious that I have grown up. A LOT.

I am just able to do.... EVERYTHING I WANT.
The smile is on my face 24/7. And you know... I look so beautiful with it.

 Oh, by the way, in the company I work, there is a dress code: smart casual.
I never looked more professional, more beautiful, more successful.

I am everything I want. I am Anna.

Another hit happened when I invited the author that my thesis was about (Petros Martinidis). Unfortunately for him, his car had broken down. So, he received my thesis by mail.
And one of the following mornings i received an answer from him. Something I never expected particularly from him. He was sincerely congratulating me for my job, the way I approached the issue and how amazing I analyzed everything. He regretted not taking a taxi to be there in the defense. THAT WAS SUCH A COMPLIMENT!!

I thought he would be strict or he would have told be "you could have done better". He is a high class person, by the meaning of knowledge. I admire him a lot. And he gave me such a feedback. I had goosebumps. I felt honored.

People commenting on me, my possibilities and how proud they feel about me. One after the other.

It was the first time in my life I 've heard something coming from my father.
He said that I achieved stuff that males cannot.

Yes, I can.
I have a word, and once I say it I keep it. No matter what.

The last days I keep celebrating one thing after the other, including the graduation of my very best friend: Sudeep. In the beginning I celebrated my coming back to Greece, then my own graduation (no, don't expect me to go to my graduation, on please), then simultaneously the amazing job offer, then Sudeep's graduation, then the moving and oh my, i still have a lot more!!

But now it is time to leave.
And since it is getting late and I want to dive into knowledge, I m gonna leave you with some songs. Greek of course.

And one song I keep singing for I don't know how long now:

Tuesday, 20 June 2017


I am away of my blog, because I am in constant studying about my thesis consulting with my supervisor and not only.

I m gonna finally get my BACHELOR!

My subject is sooooo interesting....

Sunday, 4 June 2017

Τα τελευταία 5 χρόνια και οι επόμενοι μήνες.

   Στις 25 Μαΐου 2012 έκανα την πρώτη μου ανάρτηση σε αυτό το blog. Παλιότερα είχα ένα άλλο, όμως ο κύκλος του έκλεισε, απότομα και λίγο άδικα, γι αυτό και μήνες αργότερα -ίσως χρόνια- δημιούργησα αυτό. Υφίσταμαι στη μπλογκ-ο-σφαιρα απο το 2008 με αυτά και με 'κείνα. Σε πρόσφατη μου συζήτηση, έτυχε να χρειαστεί να αναλογιστώ τι έχω κάνει την τελευταία 5ετία [Χιούμορ: "Τι έκανα για πάρτη μου- Μαρινέλα"]. Σαν απολογισμός της ταχύτητας του χρόνου.

   Είχα διαβάσει πριν πολύ καιρό το παραπάνω που φημολογείται οτι το είπε ο Βασίλης ο Πύλης -σε ελεύθερη μετάφραση-, όμως ειλικρινά βαριέμαι άπειρα να κάτσω να ψάξω αν ισχύει. Και στην τελική τι να κάνω; Να του τηλεφωνήσω; [Τηλεφώνησέ μου- Καρράς: "έγινε Βασίλη-Πύλη μου, όταν νιώσω μοναχή μου, θα σε πάρω! Θύμισε μου μονάχα τι ψηφία βάζω μπροστά!"]

   Τελοσπάντων, σας έλεγα οτι κάνω έναν απολογισμό. Η διάρκεια της ζωής μου δεν είναι μεγάλη. Δεν είμαι τίποτα 80-90 χρονών γιαγιάκα ("χρυσή μου...") για να κοιτάξω πίσω και να δω τα λάθη και τα πάθη μου, αλλά ήταν καλό για να μου δώσω ένα booster (κι έναν rooster...) σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου [μερικές εβδομάδες νωρίτερα, αλλά δεν έχει σημασία το ακριβές "πότε"].

   Λοιπόν, πάμε να δούμε τη λίστα, φυσικά αποφεύγοντας τη δημοσιοποίηση πολλών πραγμάτων:
  1. Πήρα το proficiency (ξεγραμμένο το είχα να πω την αλήθεια).
  2. Απέκτησα δίπλωμα οδήγησης (έχω οδηγήσει και γουρούνα[!])
  3. Πήγα εράσμους κι έτσι εκπλήρωσα όνειρο ζωής [under construction].
  4. Γύρισα απίθανα μέρη στην Ελλάδα λόγω δουλειάς και διακοπών (μόνο η Πελοπόννησος μένει ρε γαμώ το). 
  5. Ταξίδεψα στην Ιταλία, στην Τσεχιά, στην Πολωνία, στην Ολλανδία, στη Γερμανία, στη Σερβία και ακολούθησα το μεγάλο μου πόθο, τα ταξίδια (σε παρελθοντικό χρόνο έχω πατήσει σε Βουλγαρία και Τουρκία, απο δύο φορές). 
  6. Σύμφωνα με το παραπάνω γνώρισα ένα σωρό κόσμο. Ακόμα κι αν δεν έχω πλέον επαφές.
  7. Έκανα φίλους. Και εχθρούς (good job).
  8. Δούλεψα σε διάφορες δουλειές (δε θα επεκταθώ)
  9. Έμαθα τάνγκο (δεν είναι οτι το κατέκτησα πλήρως, αλλά κι αν σταματούσα τώρα τα μαθήματα, ένα επίπεδο για ένα τάνγκο σαλονιού, τι στο καλό, το 'χω)
  10. Δοκίμασα cross-country ski -και ξέρω το αποτέλεσμα! (δες το επόμενο)
  11. Ράγισα δυο κόκκαλα (μεγάλα μαθήματα) και επισκέφθηκα άπειρες φορές νοσοκομεία, είτε για μένα είτε για τη μάνα μου. Σχολείο ζωής (με αποτέλεσμα να φοβάμαι λιγότερο τους γιατρούς). 
  12. Πληγώθηκα άπειρα απο ανθρώπους, αλλά κοίτα ειρωνεία: Ζω! Το ίδιο ισχύει και για το επόμενο.
  13. Έχασα τον αδερφό μου. 
  14. Επιτέλους (δηλαδή, επιτέλους, ξαναλέω), πέρασε η φάση της teenager και έχω έναν κατάλληλο ρουχισμό. Δεν είμαι μοντέλα δηλαδή (μετριοφροσύνες), αλλά έχω πιο νορμάλ ντύσιμο.
  15. Έμαθα λίγα Τσέχικα και έχω προσθέσει μερικές λέξεις/φράσεις ιταλικών, ινδικών, γερμανικών και ίσως τούρκικων στο λεξικό του μυαλού μου. Καλό σαν αρχή.
  16. Πάχυνα και αδυνατίσα. Χ2 μάλιστα.
  17. Έμαθα βασικά πράγματα για το καράτε (σιγά μην πω οτι ξέρω αυτοάμυνα. Να τρέχω ξέρω και να ουρλιάζω αμα λάχει!). Είχα ασχοληθεί κατά καιρούς και με kick-boxing & taekwondo [απο περιέργεια; ]
  18. Έμαθα να παίζω ρακέτες παραλίας (πολύς ελεύθερος χρόνος σαν φοιτητές.... ) και πλέον αποφεύγω τα προιόντα του Jumbo [πήρα επαγγελματική ρακέτα αργότερα, το ψώνιο, για να ενοχλώ σε επαγγελματικό βαθμό πλέον! Η Ρόδος φταίει, όχι εγώ].
  19. Εκτός του παραπάνω ενοχλητικού σπορ, παίζω και κάνω κόλπα με το φρίσμπι. Το youtube φταίει και η άπλα της Θέρμης... Εδώ στο Λίμπερετς, βέβαια, βρήκα άτομα που είναι προφεσιοναλς λέμε [το ανέφερα για να σταματήσετε να κοροιδεύετε εμένα].
  20. Έχω ένα blog, συνεχές. 
  21. Αγόρασα smartophone - ποια, εγώ-. Κι έχω λάπτοπ (το θεωρούσα παλιά κάτι ...ιδιαίτερο!)
  22. Παιρνω πτυχίο (Θεού και καθηγητών θελόντων.)
  23. Πήρα ήδη ένα πτυχίο (ονυχοπλαστικής και μαλακίες τούμπανα).
  24. Τα βγάζω πέρα 14 μήνες τώρα σε μια ξένη νοοτροπία, που μάλιστα δε μιλάνε αγγλικά σε γενικές γραμμές -adaptation. Bonus point: χτίζω φήμη κι εξελίσσομαι. 
  25. Τα έβγαλα πέρα με 10 διαφορετικούς συγκατοίκους, ενίοτε στο ίδιο δωμάτιο κι ενίοτε σε ίδιο σπίτι. 
  26. Επίσης, μετακόμισα αρκετές φορές (ακόμα και με τους γονείς μου βασικά, αλλά δεν ανήκει στην 5ετία).
  27. Έμαθα να μαγειρεύω πολλά και διάφορα (γαμάει και δέρνει η μαγειρική μου ενημερωτικά ). Για να το γενικεύσω, ήρθα πιο κοντά σε διαφορετικές κουλτούρες, και γουστάρω άπειρα!
  28. Έγραψα ένα κάρο γράμματα σε φίλες και φίλους (βάλε κάτω πόσες ώρες συγγραφής πέρασαν)
  29. Έχω προχωρήσει το "γείτονα" και έχω ξεκινήσει τη "μοιραία νύχτα". Μπορεί κάποτε να τα τελειώσω, ξερω΄γω (με το ανάλογο, αδιάφορο ύφος μου το "ξερω'γω"). 
  30. Βρήκα, έμαθα και τραγούδησα πλήθος κομματιών σε διάφορες γλώσσες. Πήγα σε live συναυλίες (Sabaton και όχι μόνο) και επίσης κέρδισα διαγωνισμό καραόκε [ήταν unexpected, δεν ήταν;; ]
  31. Έβαψα το δωμάτιο της βιβλιοθήκης που σας έδειξα [κάνω στροφή στην καριέρα μου].
  32. Έχω κάνει μια πολύ σημαντική έρευνα για την πτυχιακή μου. Κι ας παν να λένε για λάθη. Μην σκεφτώ να τη δημοσιεύσω αργότερα;; 
  33. Ασχολούμαι με οικονομικά και διαχειρίζομαι πλήθος ατόμων (what??). Το τμήμα μου ανήκει στη σχολή διοίκησης και οικονομίας. Επεκτεινόμαστε σε μάρκετινγ, μανατζμεντ και οικονομικούς τομείς, ρωτήστε με. 
  34. Πολύ σημαντικό: Είμαι πιο κοντά στο να ξέρω ποια είμαι και τι θέλω. Έχω σταματήσει να γκρινιάζω. Σοβαρολογώ.
  35. Έχω γνωρίσει άπειρο κόσμο κι έχω αποκλείσει/απομακρύνει διάφορα άτομα που δηλητηρίαζαν την καθημερινότητα μου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Βέβαια, είναι μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ.
  36. Η ζήλεια μου προς το ίδιο φύλο, έχει μειωθεί ταμάλα. Τι με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι; Έχω πολύ σημαντικά σχέδια για να ασχοληθώ.
  37. Αρκετά άτομα γύρω μου προσπαθούσαν για χρόνια να μου μάθουν να λέω "άντε γαμήσου" και να το εννοώ. Ε, μπράβο μας, το πετυχαίνω σιγά σιγά.
  38. Πολύ σημαντικό είναι οτι έμαθα να διαχειρίζομαι λίγο καλύτερα το "one at a time" και πως οι πυραμίδες δε χτίστηκαν εν μέσω μίας και μόνο νυκτός. 
  39. Ξέρω πως είναι να ζεις με junk food για βδομάδες (πατατάκια, πίτσες, κριτσίνια και ενίοτε άδειο στομάχι).
  40. Πήρα μέρος σε ένα συνέδριο του κλάδου μου και σε μια διοργάνωση στην οποία ήμουν συνυπεύθυνη και έμαθα πως λειρουργούν άλλοι οργανισμοί/πανεπιστήμια.
  41. Είχα τεράστια ευκαιρία να συγκρίνω το ΑΤΕΙΘ με το TUL και άλλα πανεπιστήμια του εξωτερικού και πιστέψτε με, αν αρχίσω, η λίστα θα είναι τεράστια με συν και πλην που μάλλον θα είναι ίσα για όλους. Μακάρι να το εκτιμούσαμε λίγο παραπάνω αυτό το γεγονός.
Η λίστα είχε καμια 10αριά ακόμα πράγματα τα οποία ανήκουν σε προσωπική σφαίρα (τύπου: δε λήστεψα τράπεζα, δε σκότωσα άτομα κλπ [πλάκα κάνω ρε!]). Όμως, θα τα κρατήσω για μένα.

   Επίσης, πρόσφατα είχα μια επαγγελματική πρόταση απο ένα πανεπιστήμιο ("πανεπιστημιάρα" είναι, αλλά δε στέκει γραμματικά) της Τουρκίας. Χμμ....

   Κι έχω αρχίσει να μιλάω για το Erasmus+ (τι δι@λο supervisor είμαι άλλωστε?). Μπορώ να αναλάβω να κάνω παρουσίαση ενός θέματος on the spot, πράγμα που χρειάστηκε να γίνει πρόσφατα, καθώς οι συνάδελφοί μου δεν με είχαν ενημερώσει για μια παρουσίαση κι όμως κατά κοινή ομολογία όλων των συμμετεχόντων, ήταν η καλύτερη παρουσίαση ( αλλά και speech σε άλλη φάση) ανάμεσα σε όλες. Σημείωση: ούτε slides δεν είχα! (ουπς!) Μάλλον η συγγραφέας μέσα μου διαπρέπει.
  Και τέλος, είμαι για αρκετούς γύρω μου το άτομο που μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Τι εννοώ; Αρχικά ότι είμαι υπεύθυνη και μπορώ να φέρω σε πέρας διάφορα καθήκοντα, γι αυτό και με υπολογίζουν σε όλα. Σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται να δώσω έγκριση για να προχωρήσουν κάποιες διαδικασίες. Έπειτα, υπάρχει πολύς κόσμος που εκτιμάει, θαυμάζει και στηρίζει την προσπάθεια που κάνω στο εξωτερικό.  Έχω faith.

   Κι είναι αλήθεια, οτι για τα 24 μου, επιτέλους νιώθω οτι φέρνω σιγά σιγά τον κόσμο τούμπα. Στο προσεχές διάστημα (δε μπορώ να ορίσω χρονοδιάγραμμα δυστυχώς), θέλω να καταφέρω τα παρακάτω:

  1. Θέλω να πάρω δίπλωμα μηχανής μεγάλου κυβισμού.
  2. Θα προσπαθήσω να ελέγξω το άγχος μου και κάποιους φόβους.
  3. Έχω στόχο να πάρω κάποια βεβαίωση-πτυχίο γλώσσας πρώτα στα Τσέχικα (είπα πρώτα, αλλά ποτέ δεν ξες τελικά τι ξημερώνει. Έχω μερικές ακόμα γλώσσες κατα νου, χιχι!)
  4. Σοκαριστικό είναι το γεγονός της αναζήτησης μεταπτυχιακού. Αναμείνατε για την επόμενη χρονιά (ένα τη φορά).
  5. Σε πολύ μετέπειτα χρόνο, θα ήθελα να εκπληρώσω δύο απο τα παιδικά μου όνειρα, τα οποία δεν είναι και τόσο σημαντικά, αλλά επιμένουν να επανέρχονται μια στις τόσες: Πτώση με αλεξίπτωτο (ίσως να δοκιμάσω πρώτα αυτό το πράγμα στη θάλασσα, που σε σέρνει μια βάρκα) και να πιλοτάρω ελικόπτερο και κάποιο μεγάλο θαλάσσιο σκάφος [δεν εννοώ jet ski προφανώς] (λες να μου αρέσει να οδηγάω μεγάλα και περίεργα οχήματα; Έχω σκεφτεί και φορτηγό, αλλά στάσου, πόσα δηλαδη; ). Είναι αλήθεια οτι σαγηνεύομαι στην ιδέα του ελικοπτέρου.

   Θα ήθελα να επικεντρωθώ τελείως στην προσωπική ανάπτυξη κι εξέλιξη, με κάθε τροπο: γνώσεις, μουσική, διαπροσωπικές σχέσεις, ταξίδια, κουλτούρες, γλώσσες.  Αυτό ήθελα πάντα, αλλά ο φόβος με κρατούσε παράλυτη. Έμαθα, βέβαια εν καιρώ -και ακόμα το παλεύω-, οτι ο φόβος είναι μέσα μας. Είναι το "εγώ" και τα "αν". Βεβαίως και θα έχει κανείς plan B αλλά δε μπορείς να προχωράς μόνο με plan B. Γιατί κάποια στιγμή θα απομακρυνθείς πολύ απο το πρώτο μεγάλο πλάνο. Και σε αυτό τον κόσμο, αξίζει να βασανιστείς για να επιτύχεις κάτι μεγάλο. Για σένα.

Κλείνω με το παρακάτω εμπορικό τραγουδάκι, που όμως μου έφτιαχνε τη διάθεση για αρκετό καιρό:
Το καλύτερο σημείο ειναι στο 02:01- 02:11, η φωνάρα του έχει παίξει σε repeat μερικές δεκάδες φορές, όπως και στο κλείσιμο [ 03:25 ].

Thursday, 25 May 2017

Emergency room

   Time goes slowly as I see your car colliding with the other coming. I am screaming. This is not happening.
   Flames and dust everywhere and the only memory I have after the arrival of the ambulance, is you, covered in blood and me, somewhere near, as an ethereal existance... Like a ghost or someone who is just heading to the other side...
   I am not alive anymore while the doctors are taking you for the operation.

   Fifteen fucking hours past and I had been only sitting, looking on an empty wall. I have no idea if I passed out in between. The moment of the accident is playing on the repeat in my mind again and again. I cannot cry anymore, I am dry, I have a headache and my soul is in pain. What could have I done to just change the situation? What can I do to help you now?
  Are you in pain? Do you feel anything? Are you even alive, or am I waiting for the bad news only? Are you able to think, are you having hallucinations?
   A nurse is approaching me. You are bleeding excessively and you need blood donors.
  "GET MINE!", I shout. We have the same type of blood. We always looked alike in so many things. That's one more.
   "Miss, you are unable right now. Please, get some proper rest and come back. Then you will be able to donate.", she replies.
   "He is dying, I cannot leave! Do you understand?", I ask but I m not in a mind state to understand her.
   "If you donate now, you will faint!", she exclaims.
   "I don't fucking care!", I am crying. Being polite, is not any of my options.
   "We are doing our best, please, find someone who is able to donate", she insists and she leaves.

I am lost in space. You have noone else around but me. You have lost your parents since childhood. I am the only one here for you. And I am paralyzed. I am not allowed to give you my blood. F@ck.

I visit the bathroom, throw cold water on my face and I try to seem fresh as much as I can. I am shaking though. But, I sneak in the room of donations, acting like I just came. The tears in my eyes are obvious. I fill in the papers and the nurse is asking my medical background. She notices I m shaking and before I give the first drop for the test, she is asking if I have eaten or gotten enough sleep. I m struggling to remain calm as she is measuring my blood pressure and she is tells me I am too upset to proceed to the donation.
I tell her I ll be back and I m going for a walk around the building. Deep breaths. I am thinking of some nice places, but for God sake, you are there as well. Tears again. I m crying vividly, but then I m concentrating in your hug. You need me now more than ever. So do I. I want you back. Alive and smiling. I m struggling to get my mind away, only for a few minutes, just to pass the test. And I suceed.

I donated my blood and now I need to start calling for help from other people we might both know. The moment I stand up to reach my phone, the room around me fades away. I m off.

The next moment is consisted of the nurses around me. I dont know how much time passed, but I realise where I am. I m on a drip. But this is fine for me. I want to know if you are still alive, in the operation room. I want to run to you,  however I have no strength.

"Is he alive?", I m mumbling.
"Who?", they are of course confused.

I m getting up. They try to keep me there, I escape, by ripping the seroum. I must be pale, because I can notice some stares from people around. I m confused and lost, but somehow I manage to come back. I m on the phone with some friends, while I m roaming around the corridors, trying to find the waiting room for the operations. I arrive there and I see noone to ask information about you.

Fifteen horrible minutes later, I find someone and they tell me you are in the intensive care, so I m there the next moment. I m in a hurry to enter the room, but some doctor coming out is blocking my way.

He looks at me for a while and I am terrified. "Please, please do not tell me...", I m thinking.

He tells me to slow down and how the operation went. You are in a serious contition actually. There is a high possibility of complications and I should even be ready to lose you. How is he able to say that?

I need to see you. I need to spend every milisecond with you. I need to talk to you...

Eventually, I enter the room, crying uncontrollably. Those might be our last moments. And you are not exactly alive. You are in a coma and I m only existing. For no reason anymore.

I m looking at you. Full of wounds, blood and gauzes. The oxygen mask blurs in every breath you take. That' s how you assure me you are there, listening to my words : "I m here for you. I am waiting for you". I m repeating myself until I pass out on the chair.

Later, a noise wakes me up. The cardiograph is beeping continuously. I jump out of the room, screaming for help. The doctors run with the defibrillator. You are dying. There, in front of me.

I have no more courage to live anymore. They drag me out of the room, I cannot stand the whole scene. I m trying to fit a new, horrible reality in my mind. You, being absent. Me, being unable to bring you back.

Someone needs to tell me it is not happening. Please.... please...

As I am losing you, I am losing also myself. Where are you? I m looking into me for answers. I am breaking into pieces. I can see people come and go, running around, but I have no connection to the reality. Are they doctors or not, it does not matter. There is no noise anymore. Everything is in mute and slowed down. I can even feel the blood flow in my vains.

I would exchange half of my life right now... I would offer you some of my own life, so we could spend more time together. There are so many stuff we haven't done yet...

"Come back!", I keep repeating into my palms, looking the dead wall opposite of me.
"You are not dead", I am thinking. But, is that the truth? The suspense is killing me. I am so tensed, that I faint again...

I 'm missing you already.

Thursday, 18 May 2017

"Σε περίπτωση πυρκαϊάς"

   Για απόψε σας έχω τις τελευταίες σειρές απο το "Σε περίπτωση πυρκαϊάς" του Πέτρου Μαρτινίδη, μιας και πέρασα τη μέρα μου μελετώντας:

"Όταν τίποτα το σημαντικό δε διακυβέυεται πλέον, οποιαδήποτε ενέργεια - και η πιο λανθασμένη και η πιο φορτισμένη και η πιο μάταιη- είναι προτιμότερη απο την απάθεια, όπως έλεγα και στην αρχή."

[Αξίζει να διαβαστεί. ]

Κι επίσης, ο Garfield στην προηγούμενη ανάρτηση είχε απόλυτο δίκαιο! 

Saturday, 13 May 2017

Wednesday, 10 May 2017

Για τη Ζένια

Δε θα γίνω εγώ μιαν Ισαβέλλα Ντάντου ψυχή μου. . .
Αρνούμαι! (αναφωνώ καθώς πετάω την εσάρπα πάνω απο τον αριστερό ώμο με νεύρο και στρίβω σαν πρωταγωνίστρια της "Λάμψης").

(ΥΓ1 :από δω και πέρα δηλαδή...)
(ΥΓ2: στο "Ντάντου" θέλω ύφος, το "τ" να ξεχωρίζει ως nt και όχι ως d!)

Η παραφροσύνη του ρομαντισμού- για τη Μαργαρίτα

Παράφρων ο έρωτας καρδιά μου... Πόσο πολύ μοιάζεις με τον Φάουστ τελικά; Πουλημένη η ψυχή στο διάβολο κι ο έρωτας κοστίζει τη ζωή ενός ατόμου που υποφέρει.

Θλίψη. Δράμα.

Και λίγο πριν την εκτέλεση, έρχεται ο κανακάρης ως απο μηχανής θεός, να σώσει το τομάρι της δολοφόνου. Μα είναι πλέον τελειωμένη υπόθεση.
Κι αυτό το φιλί που αποζητά η τρελαμένη Μαργαρίτα, πόση ομοιότητα θα είχε με το φιλί του Ιούδα αντί για το φιλημα ενός εραστή, αν τελικά της το έδινε;

Καλύτερα που έγινε έτσι Μαργαρίτα, πληγωμένο μου πουλί. Αυτός που αναζητάς, δεν είναι ο ίδιος με αυτόν για τον οποίο σκότωσες το σπλάχνο σου.

Ω προδοσία της αμαρτάνουσας.

Ας εβρεις εκπλήρωση του ονείρου σου εκεί στα ουράνια που αναπαύεται και παίζει η ψυχή σου.

Monday, 8 May 2017


F*cking Bitch! 

Μάτια που δε βλέπονται...λησμονιούνται τελικά;

   Η λαική σοφία λέει πως "μάτια που δε βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται". Τότε εγώ γιατί δεν ξέχασα εκείνο το κορίτσι;

   Τι πάει να πει γρήγορα; Πόσο κρατάει ο χρόνος και πόσο αντέχουν οι αναμνήσεις; Τι μπορούμε να κάνουμε μέσα σε ένα χρόνο και τι πρέπει να αφήσουμε πίσω ή να βγάλουμε απο το νου μας; Διαγράφονται οι αναμνήσεις ή μονάχα θάβονται;
   Αν σε μισούσα, θα ήταν ευκολότερο; Ή θα μου άνοιγαν περισσότερες πληγές;

   Ξέρεις, ούτε εκείνο το ψηλό αγόρι κατάφερα να βγάλω απο το νου πια. Δε μιλάω γι αυτό, δεν το σκέφτομαι και δε με απασχολεί, όμως το μυαλό θυμάται. Και για να πω την αλήθεια, θυμάται και το σώμα, καθώς μέτρησα αμέτρητες φορές χαραγματιές επάνω του.

   Ζένια, σε ευχαριστώ από την καρδιά μου για τις τελευταίες μέρες. Μου έχεις στείλει άθελά σου εκτός απο τη σκέψη σου, κι ένα κομμάτι της καρδιάς σου, που κρατάω κοντά στο δικό μου. Βλέπεις, Ζένια μου, μπορεί εγώ να ήμουν πάντα λίγο πιο μπροστά σε κάποιες σκέψεις, αλλά στις πράξεις πάντα βιαζόμουν. Βιαζόμουν για να μάθω, γιατί ένιωθα να είμαι πίσω. Κι έτσι κομματιάστηκα αρκετές φορές. Μαθαίνω τώρα, πως η καρδιά κομματιάζεται και δε μπορώ να τη συναρμολογήσω όσα κομμάτια σου κι αν μου δώσεις. Σοφία μόνο μπορώ να χρησιμοποιήσω για ασπίδα. Εκείνη τη σοφία που μου άπλωνες, μα φάνηκα αλλαζονική και εγωίστρια, υποθέτωντας οτι τα ξέρω όλα. Είμαστε εν τέλη αντίθετες ή μονάχα διαφορετικές;

   Θα μάθω Ζένια μου, ξανά. Δε χάθηκε ο κόσμος. Εσύ η ίδια υπήρξες και υπάρχεις ένα ανεξάντλητο βιβλίο γνώσεων, ίσως σχολείο ολόκληρο, αφού ένα βιβλίο δεν αρκεί για να καλύψει όλες εκείνες τις πτυχές που έχουμε αγγίξει μαζί.

   "Το άπειρο...", αυτό μας μένει.

   Κι ο μικρός πρίγκιπας θα μεγαλώσει, δε θα παραμείνει για πάντα παιδί, καθώς πρέπει να γίνει βασιλιάς. Αρκεί να του μείνει έκταση να έχει για βασίλειο. Κι ο πήτερ παν; Για πάντα παιδί. Ξέρεις γιατί; Γιατί οι μεγάλοι πληγώνουν και πληγώνονται. Είχα πάντα μια αποστροφή και για τους δύο, αλλά σεβόμουν το δικό σου γούστο. Η αποστροφή μου ήταν μάλλον ζήλεια, που αυτοί μπορούν, ενώ εγώ όχι. Τους ξεπέρασες κι εσύ τώρα θαρρώ. Θα τους κρατήσεις παραμύθια για τα δικά σου (υιοθετημένα) παιδιά. Να μην ξεχάσεις μόνο να τους μεταφέρεις ξανά πίσω στην πραγματικότητα. Να μη ζουν σε ένα παραμύθι και συγκρουστούν απότομα στον τοίχο της πραγματικότητας. Γιατί εσύ μετά σα μάνα, θα πονάς περισσότερο. Πιστεύω...

Από τους αγαπημένους σου αν δεν κάνω λάθος. Αναφέρει τη συγχώρεση που πολλοί πιστεύουν είναι το κλειδί για μια ήσυχη συνείδηση. Και ξέρεις, εγώ έχω έναν απεριόριστο αριθμό συγχωρέσεων προς το ίδιο άτομο. Είναι αυτό που με κάνει να αναρωτιέμαι αν αξίζει και τι.

Αλλά ξέρεις που έκανα λάθος;
Στο κομμάτι που αφορά τη συγχώρεση του ίδιου μου του εαυτού. Κι υπήρξε μια χρονική στιγμή που το κατάφερα, με συγχώρεσα, είδα φως και συνέχισα τη ζωή μου πιο ανάλαφρη. Αλλά έχουμε επαναλάβει άπειρες φορές οτι η ζωή θέλει μάχες και πως όσο κι αν τη λατρεύεις, αυτή η σταθερότητα αγάπη μου δεν υπάρχει. Κι έτσι, υπάρχουν τώρα άλλα πράγματα για τα οποία πρέπει να με συγχωρέσω, και θα υπάρξουν κι άλλα. Σαν την εξομολόγηση και την άφεση αμαρτιών περίπου. Ή το καθάρισμα του υπολογιστή απο ιούς. Χρειάζεται να το κάνεις τακτικά.

Θα επανέλθω,
Άννα Μαρία

Sunday, 7 May 2017


I can feel how you felt with me, but now it is quite late...

If only I had this kind of knowledge a bit earlier, I wouldn't have been so anxious. I wouldn't be so nervous and I would be an adult earlier. But, maybe this is my time to become a real adult and stand on my own feet.

From time to time, there is a need to break the chains and set yourself free.

And as a Greek woman with an ancient name told me few moonths ago, the key is to know oneself.
End of period.

Η νύχτα είναι μοιραία~ κεφάλαιο Αλέξανδρος

  Τρίγύρισαν σε διάφορα μπαράκια της περιοχής, πίνοντας και γελώντας. Η Άννα, ζαλισμένη απο τα ποτά, ζήτησε απο τον Αλέξανδρο να περπατήσουν λιγάκι πριν μπουν στο επόμενο. Στο δρόμο, ο Αλέξανδρος την πείραζε και της έλεγε ιστορίες με την αδερφή του, Ελένη.  Ζαλισμένοι όπως είναι απο τα ποτά, κάθονται σε ένα παγκάκι να ξαποστάσουν.
   Τα μάτια του Αλέξανδρου δε μπορούσαν να αντισταθούν στη θέα της Άννας. Κάθε φορά που εκείνη γελούσε, αυτός ένιωθε οτι πετύχαινε το στόχο του. Αισθανόταν ότι καταφέρνει αυτό που θα του έδινε τη μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής του στην παρούσα φάση. Ήταν κυριευμένος, γοητευμένος απο τις κινήσεις της. Ήθελε να τη φιλήσει, να την κάνει δική του. Και το μετά, δεν είχε καμία σημασία γι' αυτόν. Όμως, δεν αποπειράθηκε.
   Πολύ αργότερα, κατέληξαν στο σπίτι της, με σκοπό να δοκιμάσουν το κρασί που είχε προσφέρει ο Αλέξανδρος στην Άννα. Τότε, κι αφού ο πάγος μεταξύ τους όχι απλώς είχε σπάσει, αλλά είχε γίνει νερό και είχε ήδη εξατμιστεί, ο Αλέξανδρος έκανε μια κίνηση να την πλησιάσει στον καναπέ. Προς έκπληξή του, εκείνη απέφυγε. Συναισθήματα απόρριψης τον κυρίευσαν αλλά θεώρησε οτι έπρεπε απλώς να προσπαθήσει λίγο περισσότερο για να την κατακτήσει. Νόμισε, οτι το έπαιζε δύσκολη. Δοκίμασε, λοιπόν, πάλι.
   Τότε η Άννα, με χαμόγελο κι ευγένεια του είπε:
-Είχα ένα πολύ όμορφο βράδυ, ας μην το χαλάσουμε.

Δεν πήρε άλλη απάντηση, παρα μόνο το χαμόγελο του. Ντράπηκε, αλλά ήταν αρκετά έξυπνος ώστε να σεβαστεί την επιθυμία της κρατώντας κάποιο επίπεδο. Λίγο αργότερα, αποχώρησε όμορφα. 

Thursday, 4 May 2017

My epitome

   Preparing my bag for work: I usually get some kind of food at the office, even though I can make it with just coffee through the morning. So, I was checking my empty food cabinet. I got somehow dissappointed and I proceeded to the clothing selection. At this point, I see fruits inside a plastic bag on the fridge. So, I tell to myself:
"I m so thoughtful of myself! Thank me!".

True story.

Monday, 1 May 2017


One of the best movies I 've ever watch. It s Bollywood production but looks nothing like one!
I 've enjoyed every minute and this track is amazing!!

Tuesday, 25 April 2017

The little things in life is what matters!

 Today I went after my work to pick up my...little friend of 5 years. It s maybe the 4th or 5th time she sees me and everytime she looks happy, but today it was a bit different. The door of the kindergarden was open, so she saw me while she was playing with the other young friends. She chucked them up and she came to me shouting with a smile on her face:
"Anicka je tady!!" (Ann is here (but more like "little Anna").
She hugged me and when another mom came to pick up her kid, she again introduced me. Then, we went home. Everytime, without even asking her, she gives me her hand and sometimes she talks to me (I barely understand, because she is not completely able to pronounce correctly yet and I am a begginer in Czech, however we have fun).

Afterwards, while I was getting ready to leave she asked me to stay longer and she demanded the reason I had to leave. She is a very well-behaved kid and she looks extremely cute!

Where do I place my order for a kid like that?? :D

She really warmed my heart today.

Monday, 24 April 2017

Η αλλαγή κι ο φοίνικας

Χρειάστηκε να μιλήσω με κάποιο άτομο για τον εαυτό μου. Έπρεπε να κάνω μια ενδοσκόπηση και να αναμοχλεύσω χρόνια περασμένα. Και τότε κατάλαβα.

Έχω αλλάξει. Εκτός απο εμφανισιακά, που ευτυχώς για το γούστο και το ντύσιμό μου μπορώ να πω "ήταν μια φάση και πέρασε", έχει αλλάξει το "είναι" μου. Είμαι πιο σταθερή. Αντέχω περισσότερο και είμαι καλύτερα προσανατολισμένη στα "θέλω" μου. Εξερευνω, βεβαίως κι εξερευνώ (σε ξένη χώρα είμαι άλλωστε), αλλά βλέπω σιγά σιγά που ανήκω και τι είμαι ικανή να κάνω.

Είμαι ένας απίστευτος άνθρωπος με τρομερές δυνατότητες. Ήμουν για χρόνια τυφλή και ανίκανη να καταλάβω τις ικανότητές μου. Κρατούσα ένα μαστίγιο και μονάχα με τιμωρούσα για πράγματα που ήταν αδύνατο να έχω ήδη κάνει. Ήθελα να έχω γνώσεις και το περιβάλλον ενός ανθρώπου που κατά βάση το πετυχαίνει σε τελείως διαφορετική ηλικία (χωρίς το νούμερο αυτό καθ'αυτό να παίζει ρόλο, οπότε μπορεί να ονομαστεί και "διαφορετική φάση").

Έχω σταματήσει τελείως να γκρινιάζω για τους εξωτερικούς παράγοντες και κυνηγάω να φτιάξω τις συνθήκες μου όσο το δυνατόν γίνεται να είναι καλύτερες. Τόσο, έτσι ώστε να ικανοποιούμαι. Μου λέω αρκετά "μπράβο" απο καιρό σε καιρό. Βλέπω αλλαγές, βλέπω dedication (οι ελληνικές λέξεις "αφιέρωση" και "αφοσίωση" δε με καλύπτουν σε αυτό που θέλω να εξηγήσω) και βλέπω ανθρώπους που με τη δική τους πείρα προσπαθούν όχι μόνο να με καθοδηγήσουν αλλά και να με βοηθήσουν με συμβουλές και γνωριμίες.

Αν καμιά φορά κοιτάζω παρελθόντες μήνες, τότε ντρέπομαι. Ντρέπομαι και θλίβομαι για καταστάσεις που πέρασα, για ψυχή που έδωσα σε λάθος στιγμές (όχι ανθρώπους) και που δεν επικεντρώθηκα εκεί που θα κέρδιζα κάτι. Το παρελθόν δεν αλλάζει και δε θα μοιρολατρήσω γι αυτό. Ό, τι πέρασα ήταν χρήσιμο.

Χρήσιμο έτσι ώστε να φτάσω σε ένα τέρμα, να περάσω σε τέλμα και τελικά σαν τον φοίνικα να αναγεννηθώ απο τις ίδιες μου τις στάχτες, οι οποίες παραλίγο να μου κοστίσουν τη ζωή.
Ναι, προσπάθησα να πεθάνω. Ναι, ξέρω πολύ καλά γιατί το έκανα. Ναι, θυμάμαι τα πάντα, αλλά όχι, δε θα ήθελα να τα σκέφτομαι συχνά, με ενοχλεί.

Το σημαντικό είναι οτι επιτέλους, βλέπω τον ήλιο μπροστά μου. Και βλέπω οτι έχω εφόδια και δυνατότητες να απολαύσω τις ακτίνες του.

Οι δρόμοι δεν είναι στρωμένοι με ροδοπέταλα σαφώς. Θέλει σκληρή δουλειά ακόμα κι αν δε φαίνεται ο ιδρώτας που χύνεται ή ακόμα ακόμα κι αν δεν χύνεται καν ιδρώτας. Κι επίσης, κάθετί έχει κι ένα τίμημα. Αλλά στη ζωή χρειάζεται να επιλέξουμε τις δυσκολίες εκείνες που θα μας παρέχουν ένα τέτοιο βαθμό δυσκολίας, που όταν τελικά το ξεπεράσουμε, να είμαστε πολύ καλύτεροι απο πριν.

Κι όπως είπα σε ένα φίλο μου πρόσφατα... Η ζωή θέλει δυσκολίες γιατί αλλιώς είναι βαρετή και δεν υπάρχει προσωπική εξέλιξη.  Χρειάζεται να έχει προκλήσεις.... Προκλήσεις που ακόμα κι αν σε γονατίσουν και τα παρατήσεις, θα ασχοληθείς με κάτι άλλο στο μεταξύ και θα προσπαθήσεις ξανα στο μέλλον. Κι όταν ασχοληθείς τη δεύτερη φορά, θα ξεπεράσεις το εμπόδιο και θα πεις στον εαυτό σου "κοίτα να δεις... τελικά το έκανα!". Και τότε θα ξέρεις οτι έχει κάνει level-up.
Διότι η ζωή αποτελείται απο επίπεδα.

Κάποια λίγα πράγματα στη ζωή μου υπήρξαν τόσο εμφανώς μπροστά μου, που τα αγνοούσα γιατί έψαχνα για κάτι άλλο. Τώρα που σταμάτησα να ψάχνω, κοίταξα μέσα μου και βρήκα πράγματα που δεν υπολόγιζα ποτέ όταν αναλογιζόμουν "τι θέλω;" και "απο τι αποτελούμαι;".  70% νερό λένε οι επιστήμονες...

Δεν έχω να δώσω καμία συμβουλή για το κλείσιμο. Είμαι καλά, καληνύχτα σας, έχω διάβασμα αύριο και μια αρκετά γεμάτη μέρα στη δουλειά την Τρίτη! Και χαίρομαι και για τα δύο. Φιλούρες.

Η φωτογραφία bonus πριν απο μια έξοδο με καλή, ποιοτική παρέα τελείως διαφορετικής ηλικίας!

By the way, αυτό είναι το νέο μου σπίτι!

Σχέσεις με ανθρώπους και ζώα!

Πώς ταιριάζουν οι άνθρωποι;
Καταλαβαίνω αυτό που λένε οτι για να ερωτευτεί ένα ζευγάρι χρειάζεται χημεία. Δηλαδή, αυτό το συνονθύλευμα που ξεκινάει απο την εμφάνιση του άλλου (δεν υπάρχει άτομο που να θεωρεί το άλλο του μισό, άσχημο!) και καταλήγει στο "μ' αρέσει κάθετί που κάνει".

Αλλά, αν το πάω ένα βήμα παραπέρα και στην ερώτηση μου περικλείσω και τους φίλους, τότε πάλι έχει να κάνει με χημεία; Τους φίλους δεν τους διαλέγουμε σαφώς για την εμφάνισή τους (ή τουλάχιστον δεν ξέρω κανέναν σώφρων που να το κάνει). Περνάει καιρός για να δεθείς. Μοιράζεσαι σκέψεις, όχι μόνο χρόνο. Κανείς δε βγαίνει απλά για να κοιτάζει τη φάτσα του φίλου του. Κάτι θα πουν, κάτι θα συμβεί.

Μα τι είναι αυτό, που δίνει το πρώτο στίγμα για να έρθουν κοντά;
Τι είναι αυτό που έχω και έκανε τον 75χρονο (ίσως και παραπάνω) να με καλέσει για δείπνο με όλη την κομπανία τις προάλλες και τελικά τι πράγματα συνετέλεσαν στο να περάσουμε φανταστικά, γελώντας όλη την ώρα;

Και μετά, μου έρχονται οι σκύλοι που έχω συναντήσει και πόσο μάλλον οι σκύλοι εκείνοι που είναι "φίλοι" μου και όταν με βλέπουν τρελαίνονται. Πώς χτίσαμε τέτοια σχέση με το σκύλο; Δεν είπαμε κουβέντα! (εκτός απο τις δικές μου δηλαδή, αλλά δεν τη λέω συζήτηση τα "που είσαι συ" και "τι όμορφος που είσαι"). Απίστευτο το πως δένεσαι με ένα ζωντανό πλάσμα, που πόσο μάλλον αδυνατεί να εκφραστεί λεκτικά...

Μυστήριο οι σχέσεις των ανθρώπων. Μπορεί να είναι αμέτρητα χιλιόμετρα μακριά και να υπάρχει όχι μόνο επικοινωνία αλλά και αισθήματα. Ευτυχώς, στην εποχή που βρισκόμαστε υπάρχουν διάφορα μέσα επικοινωνίας κι έτσι έχουμε επαφή.
Από την άλλη βέβαια, μπορεί κάποιος να βρίσκεται δίπλα σου, αλλά η επαφή να έχει χαθεί... Να μιλάς, να μιλάς, να εξηγείς και ο άλλος να νομίζει τελικά ότι είσαι εξωγήινος ή απλά να μη δίνει δεκάρα στην παρούσα φάση γι αυτά που του λες.
Γίνεται κι αυτό...

Ας είναι !

Friday, 14 April 2017

Η νύχτα είναι μοιραία~ το χιούμορ είναι το μυστικό.

   Το μήνυμα που έλαβε ήταν απο την Ελένη. Ήταν εκεί γύρω, οπότε η Άννα την κάλεσε στο σπίτι της για να πιούνε μαζί έναν καφέ. Αφού είπαν τα νέα τους η Ελένη τη ρώτησε αν πέρασε καλά με τον αδερφό της την προηγούμενη φορά.

-Ναι, βέβαια, κι αναρωτιέμαι πως και δεν τον είχα γνωρίσει τόσο καιρό. Είναι πολύ συναρπαστικός, με χιούμορ.
-Ωπ, τσιμπήθηκες; την πειράζει η Ελένη.
-Αν είχα τσιμπηθεί βρε Ελενάκι, θα είχαμε ξαναβρεθεί έκτοτε. Εμείς ούτε που έχουμε μιλήσει.
-Α, να, κατά φωνή, λέει και σηκώνει το κινητό της που χτύπησε. Γεια σου Αλέξανδρε, λέει, τελείωσα με τις δουλειές μου και είμαι με την Άννα για καφέ. Θα μας βρεις στο σπίτι της, λοιπόν, σε περιμένουμε, ξέρεις που είναι;

Σε λίγα λεπτά, η Άννα ανοίγει την πόρτα και βλέπει τον Αλέξανδρο να της προσφέρει ένα κουτί με γλυκά.
-Βρε Αλέξανδρε, δεν ήταν ανάγκη να μας παχύνεις! του είπε γελώντας.
-Ε, πως, πρώτη φορά στο σπίτι σου...
-Α, δεν είχες ξαναέρθει; απόρησε η Ελένη.
-Όχι, απλώς την είχα φέρει μέχρι την πόρτα, χαμογέλασε ο Αλέξανδρος.

Καθώς έπιναν τον καφέ, τα αστεία πήγαιναν κι ερχόντουσαν. Ιστορίες, πειράγματα και το μεσημέρι δεν άργησε να έρθει. O Αλέξανδρος έφυγε με την Ελένη και η Άννα ξεκίνησε τις δουλειές του σπιτιού. Το απογευματάκι αργά, κάποιος νέος αριθμός την καλούσε κι όταν απάντησε άκουσε τον Αλέξανδρο στην άλλη άκρη της γραμμής:
-Τι θα έλεγες να πάμε για ένα ποτάκι αργότερα; Σκέφτηκα οτι σήμερα είναι Σάββατο και είπα να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία.
-Ποια ευκαιρία;
-Οτι αύριο δε δουλεύεις κι έτσι θα μπορούσαμε να περάσουμε όσες ώρες θέλουμε τριγυρνώντας στα μπαράκια της πόλης! είπε εκείνος χαριτολογώντας.
-Αχ, βρε Αλέξανδρε, βλέπω έχεις όρεξη. Τότε επέτρεψέ μου να τελειώσω κάτι δουλειές που κάνω και όταν θα ετοιμάζομαι θα ξαναεπικοινωνήσω. Μπορείς αν θέλεις να σκεφτείς ως τότε τις λεπτομέρειες τις εξόδου.
-Ωραία. θα περάσω να σε πάρω αργότερα, λοιπόν.

Η Άννα έκλεισε το τηλέφωνο με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο. Δεν είχε και τρομερή διάθεση για έξοδο, αφού άλλωστε και το προηγούμενο βράδυ είχε βγει με τις φίλες της. Όμως, ήξερε πως εφόσον θα έβγαινε με τον Αλέξανδρο ήταν εγγύηση πως θα περνούσε τη νύχτα γελώντας. Κι έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε λίγο αργότερα να ετοιμάζεται κι εκείνος πέρασε να την πάρει. Μόνο που αντί να την περιμένει στο αυτοκίνητο, της χτύπησε την πόρτα.

Εκείνη, ντυμένη με ένα κολλητό φόρεμα και μαύρες γόβες, ανοίγει και προκαλεί στον Αλέξανδρο ένα μίνι εγκεφαλικό, το οποίο είναι πρόδηλο. Κρατάει στο χέρι του ένα μπουκάλι και με χαμόγελο την περιεργάζεται απο πάνω ως κάτω, πριν καταφέρει να της πει "δείχνεις υπέροχη!". Μετά την ευχαριστία της ο Αλέξανδρος της προσφέρει το μπουκάλι λέγοντας:
-Είχα αυτό το κρασί στο σπίτι απο καιρό και καθώς συζητήσαμε για την κοινή μας αγάπη στα καλά κρασιά, θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου.
-Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου. Θέλεις να ξεκινήσουμε με αυτό; του είπε με μυστήριο ύφος.
-Η αλήθεια είναι οτι το σκεφτόμουν, αλλά τώρα που σε είδα, θέλω να βγούμε έξω πρώτα, να διασκεδάσουμε.

Κι έφυγαν...

Thursday, 13 April 2017

Elsevier conference

 After the presentations:

You really think librarians and researchers are...boring??
How about NO!?!!

At the dinner!

Yes, I am gathering experiences and I m in love with the procedure!

Tuesday, 11 April 2017

Η νύχτα είναι μοιραία- τα σπάσαμε πια;

   Ο Αλκιβιάδης εξαφανίστηκε για αρκετές μέρες. Η Άννα πείστηκε οτι το μόνο που είχαν μεταξύ τους ήταν ένα πάθος, που το εκτώνοναν με σεξ.  Δεν του τηλεφώνησε αλλά ούτε κι εκείνος την πήρε. Φυσικά, όμως, βρέθηκαν ξανά στο ίδιο μπαρ, τυχαία.

-Καλησπέρα, είπε εκείνη μόλις πέρασε δίπλα του.
-Καλησπέρα, απάντησε κι αυτός σχεδόν πικρόχολα, παρά την προσπάθειά του να χαμογελάσει.

Η Άννα θα τον ρωτούσε "πώς κι απο δω;" αν δεν έβλεπε τέτοια αντίδραση. Όμως, τώρα μονάχα προσπέρασε και κάθισε με τις φίλες της.

-Άννα, ο Αλκιβιάδης δεν είναι αυτός εκεί; Γιατί δεν του λες να έρθει στην παρέα μας να τον γνωρίσουμε κι εμείς; ρώτησε μια απο τα κορίτσια της παρέας.
-Ξέχασα να σας πω... Έχει τελειώσει, είπε αδιάφορα.

Έκπληκτα τα βλέμματα και των τριων ακροατριών.
-Μα πότε; ρώτησε η πρώτη.
-Γιατί; αναρωτήθηκε η δεύτερη.
-Τι δεν σου έκανε; μπήκε στο ψητό η τρίτη.
-Κοιτάξτε, θα σας πω εν συντομία και δε θα το λιβανίσουμε και πολύ. Απλώς, σταματήσαμε να μιλάμε. Δεν έχει ενδιαφερθεί εδώ και μέρες. Μόνο σεξ καταλήξαμε να κάνουμε... απάντησε με κάποια απογοήτευση.
-Ρε συ, νόμισα οτι τον είχες ερωτευτεί όμως, εξέφρασε η Σοφία.
-Σοφάκι... της χαμογέλασε και ήπιε το ποτό της αργά.
Δεν πρόσθεσε τίποτα. Τα κορίτσια δεν συνέχισαν άλλο. Παρα μόνο τη ρώτησαν αν θέλει να φύγει.
-Αρνητική απάντηση, συνεχίζουμε τη διασκέδαση, είπε χαμογελώντας ειλικρινά.
-Οκ! είπαν όλες μαζί.

Κι ο Αλκιβιάδης απο την άλλη, φαινόταν να μην έχει κανένα πρόβλημα που ήταν εκεί, γύρω της. Έσφιγγε τα δόντια του μέσα του και έδιωχνε τις σκέψεις. Ο Άκης τον είδε σκεπτικό και τον ρωτά τι σκέφτεται. Ήξερε ήδη οτι έχει σπάσει η φάση με την Άννα.
-Τίποτα ρε, απλά να, δεν πολύ-γουστάρω που είναι εδώ.
-Α, δε θέλω τέτοια. Είμαστε πολιτισμένοι εμείς. Δε θα φύγουμε. Δε θα της κάνουμε τη χάρη. Αλλά πες μου κάτι ρε μαλάκα, τι ακριβώς παίχτηκε;
- Έχει δουλειά, είπε. θα είναι απασχολημένη με το να πηδιέται με κανέναν μωρέ. Ίσως με αυτό το φιλαράκι της που γνώρισα.
-Ο Σωτήρης; Πας καλά ρε ηλίθιε;
-Γιατί όχι;
-Τι μαλάκας είσαι!
-Γιατί, ξαναλέω!;
-Βρε στραβάδι... Ο τύπος είναι gay! Νομίζεις οτι αυτός θα πηδούσε τέτοια γκόμενα; του, είπε και τον χτύπησε στην πλάτη.
Ο Αλκιβιάδης συνοφρυώθηκε.
-Δε ρίχνω τα μούτρα μου.
-Ναι, ξέρουμε. Παραείσαι άντρας. Ζώο.
-Ρε κόφτο.
-Σκέψου, τη θες ακόμα; Απλά σκέψου, για σένα. Κι απο κει και πέρα αποφάσισε. Ρε, σε πειράζει να σε αφήσω; Έφαγα σκάλωμα με μια φίλη της Άννας.
-Πάνε ρε.

Ο Άκης άφησε τον Αλκιβιάδη και πλησίασε το τραπέζι της Άννας. Στόχος του ήταν η Κάτια.
-Κορίτσια, να κεράσω σφηνάκια; τις ρώτησε για να σπάσει τον πάγο.
Τα κορίτσια κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και τελικά άφησαν τη Σοφία να απαντήσει:
-Από σένα ή απο το φίλο σου;
Η Άννα δεν είχε παρατηρήσει τον Άκη. Τους είχε δει μαζί με τον Αλκιβιάδη αλλά δεν έτυχε να γνωριστούν ποτέ. Ο Άκης της απαντάει οτι ο φίλος του δεν έχει καμία σχέση.
Αφού, λοιπόν, ήρθαν τα σφηνάκια και τα κατέβασαν, συστήθηκαν μεταξύ τους και ο Άκης πλεύρισε την Κάτια. Η Σοφία αγκάλιασε την Άννα για να τη ρωτήσει διακριτικά "τι γίνεται ακριβώς;".

Αφού η Άννα τον έκοψε με τακτ, κατάλαβε οτι ο Άκης μάλλον ενδιαφερόταν για την Κάτια και λέει στη Σοφία οτι είναι ολα καλά.
-Ας τον μωρέ. Δεν είναι δα και κατάσκοπος, είπε και γέλασε.

Η ώρα πέρασε με λίγα ποτάκια ακόμα, ενώ ο Αλκιβιάδης πέρασε να χαιρετίσει τον Άκη και να φύγει. Φυσικά αποχαιρέτισε και τα κορίτσια τυπικά.

Η Σοφία έριξε μια κλεφτή ματιά στην Άννα, η οποία φαινόταν αυτοσυγκρατημένη.
-Όλα εντάξει, ε; της πετάει η Λίζα απο δίπλα.
-Θα σας πω οτι με πειράζει μεν, αλλά ναι, όλα καλά.
-Εγωιστές ρε φίλη, της λέει και κατεβάζουν οι τρεις τους άσπρο πάτο. Η Κάτια έχει απορροφηθεί με τον Άκη που κάτι της λέει για τις μουσικές του προτιμήσεις. Φαίνεται οτι έχουν βρεθεί σε ίδιες συναυλίες σε παρελθοντικό χρόνο.

Το πρωί η Άννα απόλαυσε τον ζεστό της καφέ δίπλα στο παράθυρο. Την ησυχία της διέκοψε ο ήχος απο το εισερχόμενο μήνυμα στο κινητό της. Απόρησε.

Gorlitz tango workshop

 Sunday 09.04.17, going to Gorlitz for a milonga and workshop :D  

At the place (it is an amazing place):

Next day, back to work:

Saturday, 8 April 2017

I Amsterdam

   I 've been to an amazing conference and my mind got new information...


The proud me, holding my BADGE!!

The lounge area for breakfast and coffee, snacks or even lunches!

The area of museum underneath us:

This is a part of dinner. Salmon with ginger foam. Let me repeat. FOAM. :D

Alkmaar during night:

Is this AMSTEL?  Yeap.

Oh, a moment of silence for my -somehow- failed try to make my own Freddo Espresso at a bar near Muiden castle. Lol, we both drunk them (my friend got another one).

Oh, by the way... We got the moment of the opening of the bridge! Yupieeee!

This is Amsterdam calling. Answer it.

For more photos, whether ask me or google. 

Thursday, 6 April 2017

The story of the (wannabe) forest

It all started with a question: -Can you paint?
-Can I...paint what?
-A tree!!
-Ok, I've done this before. How big?

Fuck me, right?
But bitch, I did it.
At first I thought, let's be the child I tried to be once again. Here:
(Press on any photo to make it bigger)

ok, it's the first thing on the...wall?!? Really??

nope, you cannot make it look better with these...red marks?? Are you crazy?
Maybe with a second one?? And some extra details on the first...

add the leaves and the branches.

Yeap, exactly. It's me. Oooon a table. Later there was even a ladder on the table!

I had an idea!

Aaaand, some mushrooms!

Maybe it s time to show you the finished product. Ta-da:

Signed it. 

I like my mushrooms.

I am proud!!