Sunday, 25 March 2018

Θυμάσαι;

    Σε γνώρισα όταν ήμουν περίπου 14άρων και μου είπες την ιστορία σου. Μου πες πως ήσουν αρραβωνιασμένος μετά από τρεις μήνες γνωριμίας, τυφλωμένος από έρωτα. Κι ετοιμαζόσασταν για γάμο μέσα σε ενα ή δύο χρόνια, καθώς χρειάζεται μεγάλη ετοιμασία κι έξοδα... Μόνο που στην διήγηση σου υπηρχε μια μεγάλη αγανακτισμενη μετάνοια... Δε μου εξηγησες και δεν θέλησα κι εγώ να ρωτήσω περισσότερα.
   Πέρασε ο καιρός που λες, χαθήκαμε κι εμείς όπως πολλοί άλλοι, όμως σε συνάντησα τυχαια αρκετούς μήνες αργότερα. Όπως προστάζει ο καθωσπρεπισμός μα και η περιέργεια μου σε ρώτησα πώς πηγαινε ο έγγαμος βίος. Μου είπες ότι χώρισες πριν καν να παντρευτείς και μου ζήτησες να μην ξεχαστώ ποτέ και κανω το ίδιο. Μου τόνισες να βάλω καλα στο μυαλό μου ότι γάμος τόσο γρήγορα δεν έρχεται...

   Μα ελα που τα χρόνια περασαν και τα διέγραψα όλα αυτά από την μνήμη μου, σαν όλους τους υπόλοιπους περαστικούς κι ασημαντους ανθρώπους της ζωής μου. Και ξέρεις, όμως, τι συνέβη; Έκανα την ιδια μαλακία με εσένα ! Δεν πρόσεξα τελικά τις υποδείξεις σου. Κι έχω να σου πω, συμφωνώντας μαζί σου, ότι ο έρωτας, αν και τυφλός ο ίδιος, έρχεται κατά πάνω σου και χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση από σένα, με μανία σε τυφλώνει, γιατί ζηλεύει που εσυ απολαμβάνεις αυτό που δε μπορεί εκείνος : τον ηλιο και τα χρώματα. Ο έρωτας είναι για κάποιους η λύτρωση, για άλλους Γολγοθάς. Μπορεί να κάνει τη ζωή πιο απολαυστική ή μια απόλυτη καταδίκη. Ώσπου να ελευθερωθεις από τα δίχτυα του σαν μπλέξεις, ειναι φοβερό μαρτυριο και συνήθως σου αφήνει πληγές ανεπανόρθωτες...

   Φίλε μου, καλά να είσαι οπου βρισκεσαι... Σε θυμηθηκα έτσι ξαφνικά και θέλησα να σου κάνω αυτή τη μικρή αφιερωση... Υπήρχε λόγος που σε γνώρισα τότε, μα δυστυχώς ήμουν μια απρόσεκτη νεάνιδα.

    Καληνύχτα φίλοι.

No comments:

Post a Comment

Say whatever.